19 September, 2018

ΛΕΩ ΝΑ ΓΔΥΘΩ.

Γιατί καμιά φορά με πιάνει και δε φοβάμαι κι ας έχω κάνει μαλακία. Τα κάνω σκατά και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω πολλές φορές τα καάνω σκατά όλα σκατά

και κάνω παύση και το βλέπω και λέω τι νόημα έχει αφού με μισούν πλέον και πρέπει τελικά ή και όχι δε με έχουν ακούσει. αλλά είναι τόσα και τόσο κάψιμο και το μυαλό μιλάει

και όταν βλέπω τον μαλάκα τον χοντρό δεν ξέρω πόσα χρόνια είχαμε να αράξουμε οι δυο μας καίγομαι γάμα τα

και μετά κοντάν μου λείπει να αράζουμε αλλά δε γαμιέται αφού περνάει καλά τον αγαπάω κι ελπίζω να το δει αν τελικά δημοσιεύσω αυτή τη μαλακία που γράφω τόση ώρα και μάλλον θα το κάνω

κι ακούω το βαράς χαρμάνα ενώ είμαι κομμάτια αλλά και πάλι ακούραστος και μου έστειλες σήμερα ξαφνικά εσύ ένας μικρός σατανας

και το αντιμετωπίζω πλέον, με μαθαίνω έχω κάνει πρόοδο και νιώθω μαλάκας που ήταν τόσο απλό, είμαι μαλάκας για λάθη και την κτητικότητα και το δέχομαι αλλά κάθε μέρα σας σκέφτομαι και τις δύο γαμώ το

απλώς έχω άπειρους εαυτούς, είμαι τρελός μάλλον αλλά μπορώ να με ελέγχω

και στα αρχίδια μου για το τι θα πεις άμα με διαβάσεις όποιος κι αν είσαι, έχω φίλους βαθιούς που με ξέρουν τι είμαι. κι εσείς οι δύο με ξέρετε στο καλό μου, αλλιώς δε θα είχε τόσο δράμα

και μου λείπει η ηρεμία αλλά πλέον την κυνηγώ και την επιδιώκω κι είναι ωραία

παίζω με ασερόε και σκιά και γαμάει νιώθω τόσο όμορφα τόση όρεξη και χαρά να το κάνουμε μεγάλο

και στενοχωριέμαι για σλέηβ για τη φάση αλλά έχω απογοητευτεί και κάτι πρέπει να αλλάξει

δε γαμιέται το ανεβάζω αυτό τώρα, αναρωτιέμαι, και με ξέρω, θα το ανεβάσω

θα νιώσω τη γνώριμη πίκρα στο στομάχι, στην αρχή
την αδρεναλίνη και θα καώ

και για αυτό θα το κλείσω τώρα να το κάνω μπαμ μπαμ ποστ στο φέησμπουκ μπας και το δεις

και ξέρω πως θα συνεχίσεις να με μισείς, αλλά είναι κρίμα για εσένα μέσα σου, στην τελική αν είμαι τόσο σάπιος, πέτα με μακριά, δεν αξίζω να σε νευριάζω πια, δεν έχω κακή πρόθεση, το ξέρεις μέσα σου, κι αν απομονώνεις ΜΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑ πάνω στον θυμό μου το μαλακισμένο μυαλό μου και σε σένα και στην άλλη ξέρεις πως δεν το εννοώ

τώρα πάλι αναρωτιέμαι αν θα το ανεβάσω αυτό κι αν θα προκαλέσω δράμα, και μετά σκέφτομαι πως ο χένρυ μίλλερ είπε πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες πρέπει να σκοτώσουν κάθε ρομαντισμό (συναίσθημα το καταλαβαίνω εγώ) μέσα τους. Αλλά αυτό δεν το κάνω. Απλώς δε με νοιάζει, άμα θέλετε ελάτε μπροστά μου, όποιος θέλει. όχι για μάπες, όχι για τσαμπουκά αλλά για στρεητ κουβέντα

βαριέμαι, το ανεβάζω, σκατά, αλλά δε γαμιέται.

edit: ΔΕΝ το πόσταρα στο φβ, προτιμώ να το δει όποιος τον αφορά. Οπότε αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ, μάλλον με τσεκάρεις και σε αφορώ με κάποιον τρόπο.

30 August, 2018

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ "ASEROE" BOX-SET.

Στο βαθύ σκοτάδι εκκολάπτεται το σκουλήκι, βαθιά μες στο μυαλό μας.

Τροφή του είναι τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, σταθερά τα απομυζεί.

Μεγαλώνει μέσα μας όσο μεγαλώνουμε, πάντα μας συντροφεύει.

Οι παιδικοί φόβοι, η αγοραφοβία, η εσωτερική μοναξιά, εκεί, από την αρχή.

Η πρώτη απογοήτευση, το τέλος της αθωότητας, η απότομη μετάβαση στο πένθιμο.

Ο ρεαλισμός της ζωής, σαν ρυπαρό νερό, ορμητικά μας περιλούζει.

Θρέφοντας το σώμα του σκώληκα, διογκώνοντας τους φόβους μας.

Τα μάτια μαυρίζουν, γυαλίζουν, η αϋπνία, το βραδινό κλάμα.

Το άγχος στραγγίζει κάθε διάθεση για αλλαγή, προσκαλεί την οκνηρία.

Φίδια ξεχύνονται απ’ το στόμα μας, φράζοντας την τραχεία κατά την έξοδό τους.

Η λοβοτομή φλερτάρει συνεχώς με ό,τι θα αποτελέσει λύση.

Σκοτώνει, προσωρινά, το εσωτερικό σκοτάδι, αυτό που μας μολύνει.

Μα ο φόβος βρίσκει δίοδο, εισέρχεται απ’ το στόμα, σαν ομίχλη.

Το γνώριμο, το σύνηθες, η ολοκλήρωση του μαζοχιστικού μοτίβου.

Βαδίζουμε μόνοι, προσκαλώντας ανάγκες κι ανασφάλειες.

Απελπισμένοι, κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας για να μη μας σιχαθούμε.

Πείθοντας το μυαλό μας με ψέματα, πάχνη πυκνή, πως: «...η ζωή αξίζει».

Ασάλευτο το παρελθόν, ο πιο αυστηρός κριτής, ο δήμιός μας.

Ελιξήριο οι πίκρες, τα λάθη, τυλίγουν το κορμί, θεριεύουν το σκουλήκι.

Η πορεία προς το τέλος, η μη νοηματοδότηση, οι σπείρες που μας στραγγαλίζουν.

Η παρατήρηση, η εμπειρία, η απόλεση του φόβου κι η επανάκτησή του.

Το νοητικό κελί, η μήτρα, η μεταλαμπάδευση της αρρώστιας.

Στροβιλίζοντας τη σκέψη ανηλεώς, αδιάκοπα, σε ημισκότεινα δωμάτια.

Κάποιο μοναχικό χάραμα, την ώρα που ακούμε την καρδιά μας να χτυπάει.

Την ώρα που η μοναξιά κρατάει το χέρι μας και μια φωνή διατάζει την πράξη.

19 July, 2018

ΣΦΗΝΑΚΙ (ΠΡΩΙΝΟ).

Τα πρωινά είναι τα πιο δύσκολα.

Πιο βαριά από μολύβι.

Κάνουν τα βράδια να φαντάζουν ένας "απλός περίπατος".

Όταν ανοίγεις τα μάτια.

Όταν αρχίζει να ξημερώνει.

Όταν δεν έχεις ύπνο.

Όταν προσπαθείς να κοιμηθείς την ώρα που άλλοι ξυπνάνε.

Για να μην έχεις τόση επαφή.

Γιατί τα βράδια ζεις κι απολαμβάνεις τη μοναξιά.

Την παρέα λίγων, το ίδιο κατεστραμμένων.

Τη μοναχική δημιουργία.

Τη σάρκα.

Το δωμάτιο και τον κόμπο στο στομάχι.

Πάντα κάτι θα χωλαίνει.

Θα ακροβατεί μεταξύ προσωρινής σταθερότητας και συνήθους αστάθειας.

Όσο μακριά και να φεύγεις.

Όσο και να ταξιδεύεις.

Όσες επιτύχιες και να έχεις.

Όσα άτομα και να γνωρίσεις.

Όσο έρωτα / σεξ / γαμήσια και να κάνεις.

Όσο και να δεθείς.

Όσο και να δημιουργείς.

Όσο και να ουρλιάζεις πόνους.

Πάντα κάτι θα χωλαίνει.

Μεταλλικούς ιστούς μέσα μας θα υφαίνει.

Όλο και πιο γεωμετρικούς, όλο και πιο σθεναρούς.

08 July, 2018

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ.

Όσα πέρασαν, πεθαίνουν.

Όσα αφήσαμε θα γίνουν αναμνήσεις.

Γλυκές ή μη.

Θα γίνουν πόνος, έλλειψη.

Θα γίνουν μίσος, αηδία.

Θα γίνουν λάθη, τιμωρία.

Και τίποτα δε θα έχει νόημα.

Παρά μόνο θα μαθαίνεις από αυτές ή και όχι.

Θα επαναλαμβάνεις λάθη, όποιος κι αν είσαι.

Από αντίδραση, από πόνο, από καύλα.

Όσο και να το αρνείσαι.

Έστω λίγο, θα ξυπνάει το σαράκι.

Τα βράδια που κάηκες, μέσα σου θα σαπίσουν.

Τα λόγια που ανταλλάξες κι έλεγες πώς είναι μοναδικά.

Τα συναισθήματα, το κλάμα, η ηρεμία.

Τα ταξίδια, οι πρόβες, οι μουσικές.

Τα ναρκωτικά, τα καψίματα, οι έρωτες.

Ό,τι είναι μοναδικό, είναι μια στιγμή.

Είναι η ανασφάλεια κι η σύνδεση.

Είναι η μοναξιά κι η ολοκλήρωση.

Είναι η καύλα κι η αφοσιώση.

Είναι η πίεση κι η ανεμελιά.

Είναι η θλίψη κι η ευτυχία.

Είναι η δημιουργία κι η απραξία.

Κι όλα είναι δίπολα.

Τίποτα δε μένει στη μέση.

Όλα πρέπει να κινούνται οριακά.

Γιατί έτσι νιώθεις ζωντανός.

Κι όσα πληγώνεις, σε λυτρώνουν.

Κι όσα λυτρώνεις, τα πληγώνεις.

12 June, 2018

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ "ASEROE" (Καινούρια κομμάτια).

Τις τύψεις διακρίνω
Να έρχονται γοργά
Ν’ απλώνουν πλοκάμια
Βαθιά στα σωθικά

Με βλέπεις να κλαίω
Και απορείς

Το σκότος που κρύβω
Το αγνοείς

Είν’ η ζωή που φεύγει απ’ τα χέρια μας
Τα δόκανα της στήνει
Είναι βραχνάς

Στον λαιμό
Στο μυαλό
Στην καρδιά
Στην ψυχή

Ύπουλα κι άπληστα ρουφάμε
Μοναξιά

Σε ό,τι μας λυτρώσει
Βάζουμε φωτιά

Ειν’ η ψυχή που φεύγει
Απ’ το στόμα μας

Φεύγει σιωπηλά

Κι ό,τι αγγίζουμε αρρωσταίνει
Μια ερινύα μας μιλά
Βελόνες μπήγει στο μυαλό μας
Τη θέληση απομυζά
                                                             
Με τρόμο ρουφάμε
Το σκότος το βαθύ
Μαχαίρια θωπεύουν
Την άρρωστη ψυχή

Εθίζει ο πόνος
Η μόνη συντροφιά
Οι τύψεις σκαλίζουν
Την πέτρινη καρδιά

Αμείλικτα ο χρόνος
Στραγγίζει το κορμί
Σαν πτώμα κινούμαι
Δε βρίσκω διαφυγή

29 April, 2018

Βιβλίο.

"Έγραψες ένα γαμάτο βιβλίο και δεν κάνεις τίποτα. Κάτσε να γράψεις κι άλλα..." ή κάτι τέτοιο μου είχες πει. Και τώρα σας θεωρώ συνυπεύθυνες στα όσα έχουν παίξει.

Το ανεβάζω ξανά, όχι για να προκαλέσω (για αυτό και το ποστάρω τώρα, 5 το πρωί, κλασμένος). Αλλά δε θα το μετανιώσω.

Γιατί ξέρετε πως είναι αληθινό και πάντα ξέρατε τι είμαι και τι έχουμε κάνει μαζί. Και είναι αστείο να συνειδητοποιώ πως ενώ το βιβλίο τέλειωσε το 2016, τα περισσότερα άτομα που περιγράφω έκαναν ΞΑΝΑ έρωτα ή σεξ μαζί μου ΚΑΙΡΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΤΟΥ. Όχι γιατί είμαι σατανάς και μαλακίες. Μόνο γιατί συνδεόμαστε βαθιά και καυλώνουμε κι είμαστε αληθινοί όταν είμαστε μεταξύ μας. Όσο και να μην το παραδεχόμαστε, όσοι έχουμε αυτό το πράγμα μέσα μας. Όσοι έχουμε αυτό που οι χριστιανοί θα έλεγαν διαόλι ή μίσος ή αγάπη ή το να νιώθεις γαμημένα μόνος κι όταν το βρίσκεις να το φοβάσαι. Κι αν ήμουν μισογύνης (γιατί ναι σε ένα επίπεδο με πειράζει που το είδε η αδελφή μου και το ξέρατε πως είναι έγκυος κι έχει το ίδιο γαμημένο επίθετο με εμένα, ΚΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ), τόσα χρόνια γιατί είχαμε αυτή την επαφή; ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΑΣΧΗΜΑ, είναι η απογοήτευση μου για το ότι ενώ ναι, είμαι φουλ μαλάκας και το ξέρετε, ΤΟ ΛΕΩ γαμώ το, δε θα έκανα κάτι τόσο κακό, ΕΝΩ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Αυτό με στενοχωρεί πιο πολύ για εσάς, το που σκατά φτάνει κάποιος ή τελικά πόσο κακό του προκαλώ εγώ; Λες και δεν κάναμε σατανιές μαζί. Λες και δεν ξέρατε. Και κοίτα τελικά που πλατιάζω. Αυτό είναι, το έχω γράψει από μέσα μου, και το ξέρετε όσες τα ζήσαμε. Πως είναι αλήθεια.

Είχα καιρό να είμαι παρορμητικός, αλλά με έτρωγε.

Διαβάζεις / κατεβάζεις από εδώ:

24 April, 2018

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ "ASEROE".

Listen to it:


Στίχοι:

01.Απομόνωσις

Οι σκοτεινές εκφράσεις της ψυχής
Μολύνουν ράθυμα τον νου
Υφαίνουν τον ιστό τους μέσα στο μυαλό
Φωνές διατάζουν κλάμα γοερό

Είν’ οι σκέψεις και καραδοκούν
Σαν βδέλλες που διψούν για αίμα
Γνώριμα μοτίβα καλούν σ’ υποταγή
Οικεία θλίψη, γίνε εμμονή

Ένα σκιάχτρο αποκτά ζωή
Αναπνέει

Φέρει ενοχές
Φόβο προκαλεί

Σαν μαχαίρι
Σφάζει το παρόν

Με κυνηγά

Στα σκοτάδια του νου
Ενοχές κατοικούν

Σαν αγκίστρια αιχμηρά
Μνήμες φέρνουν ξανά

Με ρυθμό σταθερό
Καταλύουν μυαλό

«Σκιάχτρο με ακουμπάς»
«Την ψυχή μου διαλάς»

Μα το σκιάχτρο στυγνά
Μου απαντά και γελά

«Σου μολύνω τον νου»
«Μ’ ενοχές αλλουνού»
«Λάβε μοναξιά»

Σαν βαρίδι
Η κατάρα μου

«Να πονάς»
«Μια ζωή θα πονάς»
«Στο βαθύ της ψυχής» 
«Μια φωνή»
«Θα κυβερνά»
«Τη ζωή σου που περνά»

Προβολές
Τύψεις
Ενοχές

Γεύομαι στάχτες
Ό,τι νεκρού
Οι αναμνήσεις
Ψυχορραγούν

Νιώθω νεκρός
Δίχως πνοή
Μία κατάρα
Με ακολουθεί

Με κυνηγά

Κλείνω τα μάτια
Ν’ αντιληφθώ
Αυτό το σκιάχτρο
Είμαι εγώ

Μια φυλακή
Δημιουργώ
Καθηλωμένος
Παραληρώ


02.Αποσύνθεσις

Ματαιότητα
Διέπει τη ζωή
Γεννάει την απραξία
Μιζέρια καλλιεργεί

Κενή ύπαρξη

Της θλίψης οι βελόνες
Βάλλουν τους βολβούς μου
Η ύπαρξη συνθλίβεται
Σε τοίχους νοητούς

Σαπισμένο σώμα
Σαν σάκος μεταφέρει
Ακραίες αμαρτίες
Η υπόσταση χωλαίνει

Μένος με διατρέχει
Ακράδαντα χτισμένο

«Κοίτα με, υποφέρω»

Ερήμωση
Με διαπερνά
Ελπίδα καμιά
Για αλλαγή

«Χάρε, πάρε με»

Τη λήθη ποθώ
Καρτερικά
Σε δίνη βουτώ
Νωχελικά

Θέλει η νόησή μου
Να με τυραννά

Βαθιά μες στο μυαλό μου
Η κόλαση

23 April, 2018

ΜΑΓΜΑ - 16/04/2018.

Τα κέρινα φτερά, γκρίζες ακτίνες ραίνουν.

Σπειροειδώς κινείται το σαράκι, πένθιμα διατρέχοντας το κορμί.

Προσομοιάζοντας εικονικά περιβάλλοντα.

Σε σταυρώνω στο πάτωμα.

Αδυνατείς να κινηθείς.

Υποτάσσεσαι.

Πάντα με τη θέλησή σου.

Είσαι σκέψη και σε ελέγχω.

Ένα κάτοπτρο στολίζει το ταβάνι σου.

Η ανάγκη να σε σπάσω, να γίνω κύριός σου.

Από φόβο μη χαθείς.

Δεν είσαι πρόσωπο, είσαι κατάσταση.

Υπόσταση δεν έχεις.

Κι όμως κινείσαι.

Παρά τη σταύρωσή σου.

Μαύρο υγρό ξεχύνεται από τις τρύπες σου.

Παλιές ή νέες, δεν έχει σημασία.

Και πίνω αχόρταγα, να ξεδιψάσω.

Το μέσα σου, το αδειάζω, το ρουφώ.

Κοιτώντας χαμηλά.

Τις τρύπες τις δικές μου, να χύνουν τα υγρά σου, φιλτραρισμένα από τον οισοφάγο μου.

Το τρύπιο μου στομάχι, τον γόρδιο δεσμό μου.

Αφήνεις υπολείμματα, λερώνεις το εγώ μου.

Αναίσχυντα ρουφάς τις λίμνες τους από το πάτωμα.

Αναίσθητα κινούμαστε στα πλαίσια του βίου.

Για λίγο ξαποσταίνουμε σαν βρούμε ζεστασιά.

Εχθρός των κέρινων φτερών, η σκιά του σαρακιού.

Αρκεί να βγεις από το δωμάτιο για να το θρέψεις ή να το αγνοήσεις, τελικά. 

Αρκεί να το αγνοήσεις.

Αφήνοντας στο διάβα μας τα μαύρα μας τα υγρά.

11 October, 2017

ΣΦΗΝΑΚΙ, ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ.

Ο εσωτερικός πόλεμος μού κόβει την ψυχή.

Ο εχθρός είναι αόρατος.

Στον ορίζοντα διακρίνω ένα κάτοπτρο.

Ό,τι στέκει απέναντί μου, καθρεφτίζει ό,τι υπάρχει πίσω μου.

Μια σφαίρα με δυο όψεις. Ίδιες κι όμως διαφορετικές.

Είμαι στο κέντρο της.

Βλέπω εμένα, ίδιο κι όμως διαφορετικό.

Να χαμογελώ σαρδόνια. Να βράζει η ψυχή μου.

Να μου ψιθυρίζω κατάρες, να με βασανίζω.

Να νιώθω την ύψιστη τη μοναξιά, αυτήν που έχω συνηθίσει.

Να πιάνομαι απ' τις τέχνες και τη μουσική, ο νους μην αρρωστήσει.

Να γράφω χωρίς νόημα, την ίδια ιστορία.

Σε δίνες στροβιλίζομαι, μ' υπέρμετρη μανία.

24 September, 2017

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΣΦΗΝΑΚΙ.

Ομοιοκαταληξίες βίαια προσβάλλουν το κεφάλι.

Δυο λέξεις στήνουν δόκανα, "πιστόλι" και "σκανδάλη".


Τα βράδια που μονάχος μου περνώ.

Ανίερες οι σκέψεις που φωλιάζουν στο μυαλό.

Ακόμα κι όταν έχω συντροφιά.

Στο τώρα δε βυθίζομαι, με λούζει η μοναξιά.


Θυμάμαι το μουνί σου το στενό.

Να μπαίνω μέσα του και να το διαπερνώ.

Θυμάμαι να καυλώνεις, να βογγάς.

Τα μάτια σου στις κόγχες τους, με λύσσα να γυρνάς.


Θυμάμαι να μου λες: "Δεν το πιστεύω..." Και να σπας.

Θυμάμαι να ρωτάς αν έχω ζήσει κάτι αντίστοιχο ξανά.

Θυμάμαι να απαντάω: "Ναι, αλλά ήταν διαφορετικά."

Μα αυτό που νιώθω είναι ίδιο, τελικά;


Όσο ο χρόνος από πάνω μας περνάει.

Σε σπείρες διακρίνω τη ζωή να μου μιλάει.


Καταλαβαίνω ότι δεν έχω άλλον εχθρό.

Πέρα απ' το ακούραστο, το έκφυλο, το σάπιο μου μυαλό.