11 October, 2017

ΣΦΗΝΑΚΙ, ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ.

Ο εσωτερικός πόλεμος μού κόβει την ψυχή.

Ο εχθρός είναι αόρατος.

Στον ορίζοντα διακρίνω ένα κάτοπτρο.

Ό,τι στέκει απέναντί μου, καθρεφτίζει ό,τι υπάρχει πίσω μου.

Μια σφαίρα με δυο όψεις. Ίδιες κι όμως διαφορετικές.

Είμαι στο κέντρο της.

Βλέπω εμένα, ίδιο κι όμως διαφορετικό.

Να χαμογελώ σαρδόνια. Να βράζει η ψυχή μου.

Να μου ψιθυρίζω κατάρες, να με βασανίζω.

Να νιώθω την ύψιστη τη μοναξιά, αυτήν που έχω συνηθίσει.

Να πιάνομαι απ' τις τέχνες και τη μουσική, ο νους μην αρρωστήσει.

Να γράφω χωρίς νόημα, την ίδια ιστορία.

Σε δίνες στροβιλίζομαι, μ' υπέρμετρη μανία.

24 September, 2017

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΣΦΗΝΑΚΙ.

Ομοιοκαταληξίες βίαια προσβάλλουν το κεφάλι.

Δυο λέξεις στήνουν δόκανα, "πιστόλι" και "σκανδάλη".


Τα βράδια που μονάχος μου περνώ.

Ανίερες οι σκέψεις που φωλιάζουν στο μυαλό.

Ακόμα κι όταν έχω συντροφιά.

Στο τώρα δε βυθίζομαι, με λούζει η μοναξιά.


Θυμάμαι το μουνί σου το στενό.

Να μπαίνω μέσα του και να το διαπερνώ.

Θυμάμαι να καυλώνεις, να βογγάς.

Τα μάτια σου στις κόγχες τους, με λύσσα να γυρνάς.


Θυμάμαι να μου λες: "Δεν το πιστεύω..." Και να σπας.

Θυμάμαι να ρωτάς αν έχω ζήσει κάτι αντίστοιχο ξανά.

Θυμάμαι να απαντάω: "Ναι, αλλά ήταν διαφορετικά."

Μα αυτό που νιώθω είναι ίδιο, τελικά;


Όσο ο χρόνος από πάνω μας περνάει.

Σε σπείρες διακρίνω τη ζωή να μου μιλάει.


Καταλαβαίνω ότι δεν έχω άλλον εχθρό.

Πέρα απ' το ακούραστο, το έκφυλο, το σάπιο μου μυαλό.

07 September, 2017

ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ, 03.

Πάλι αυτόματη γραφή γιατί το μάτι δεν μπορεί να κλείσει και καμία διόρθωση. πρέπει πάντα να εξηγώ τον εαυτό μου, αλλά τελικά όταν γράφω έτσι κλασμένος άυπνος εδώ και βδομάδες, κάθε μερα ζήτημα να κοιμάμαι 4 ώρες πλέον, αλλά μέσα στην τσίτα κλεισμένος στο σπίτι, να γράφω στίχους για το καλύτερο ίσως μουσικό πράγμα που θα έχω βγάλει και είμαι πρώτη φορά τόσο ενθουσιασμένος. αλλά πάλι νιώθω σκατίλα μέσα μου, τουλάχιστον το βγάζω σε τέχνη. και το μυαλό μου αυτη τη στιγμή γαμιέται τελείως σκέφτομαι 500 πράγματα και ξέρω πως θα το διαβασεις κάπου εκεί στο γαμήδι το βέλγιο κι αυτος είναι ενας τροπος να επικοινωνω οχι μονο μαζι σου αλλά και οπου εχω δωσει αγαπη και αξιζε η οχι, ζωγραφου ομονοια βικτωρια πχ αλλα παπαρια ειμαι τοσο μαλακας, εχω αγαπη για πολλες και καθολου για εμενα η μηπως ειναι ακριβως το αντιστροφο. σκεφτομαι πως τη μαλακια που γραφω τωρα θα την ανεβασω και μετα θα εχω παλι τυψεις και θα τις γουσταρω τις τυψεις γιατι μου ειναι οικειες και το ιδιο ειχα νιωσει οσες φορες εχω ανεβασει κειμενο μου που ακολουθει αυτην την αυτοματη γραφη, καμια διορθωση ουτε τόνοι, απλώς βόβμα στην κωλοοθονη, σεξ μονιμα στο μυαλο κι αγαπη και μοναξια και πραξη και ιντριγκα και γυναικες και ερωτες και δραματα και εισαι ο σατανας. αλλα γουσταρω ποιον κοροιδευω και τωρα που εχω αραξει για λιγο και δε βλεπω κοσμο γουσταρω τη μοναξια μου τη βγαζω σε γαμω τεχνη, βλεπε μπλακ μεταλ με ποιημα ελληνικο, οχι φασιστικες μαλακιες, μακρια αυτά χαχαχα, αλλά μεσα απο την ψυχη. και σκεφτομαι τον αδελφο μου τον ντινο που θα παιξει μπασσο και μου ειπε γραψε ρε μαλακα καλυτερους στιχους αφου το εχεις αλλα οκ αμα δε θες δεν τρεχει ομως γιατι να μην ειναι ολο καλο? και με κινησε ο καριολης γιατι ήξερε πως θα με προκαλεσει ομορφα
και καιω τα βραδια μου να γραφω κομματι κομματι στιχο στιχο την μαλακισμενη μαυρη ψυχη μου, αυτη που εχει τοσους ευατους και τωρα κλαιω σα μαλακας, κλαιω και θολωνουν τα γυαλια μου γαμω την πουτανά μου και σκεφτομαι καπακια πως θα μελοποιησω τον εαυτο μου πρωτη φορα τοσο βαθια, ισως και με τον αδελφο μου τον Κονταν το κανω στο νοιζ κολπο μας αλλα δεν το πιανει ο κοσμος και δε γαμιεται το πιανουμε εγω κι αυτος.
αλλα πιο πολυ μου σκαει πριν και με ποναει ο αδελφος μου ο μικρουλης που ηθελα να ακουσει τον δισκο και δεν μπορει γιατι επελεξε να φυγει και νιωθω τοσες τυψεις που δεν τον βοηθησα λιγο παραπανω και παλι κλαιω και γραφω και πινω και καιγομαι
και ξερψ πως σε 2 ωρες θα ξυπνησω και θα δουλεψω κανονικα από το σπίτι μου θα οργανωσω τη φαση μου και θα το κανω σωστα και δε θα ειμαι ικανοποιημενος απο τον εαυτο μου, ενω καποιος αλλος θα ζηλευε τη ζωη που κανω και το ποσο τυχερος ειμαι, αλλα ειμαι δράμα, ειμαι μια γκομενα και καλο θα ειναι να μη βλεπεις την πολυ καλη πλευρα μου, γιατι θα δεις και την κακη, εκτος αν ειμαστε σεξ. και με μπλεκω και σκανε οι εαυτοι μου, ο σοβαρος, ο επαγγελματιας, ο αστειος, ο και καλα πουστης και γαμα με με τις λεξεις δεν έχω θεμα το εχω πει πολλες φορες, ο ευαισθητος εαυτος, ο γελοιος, ο εμμονικος και τελικα ολα σε ενα ειναι θλιψη συνηθως, αλλα δε γαμιεται το συνηθιζω κι αυτο και καμια φορα το ξεγελω, ευτυχως εχω τη μουσικη, βαρεθηκα παω για υπνο αφου ποσταρω το φβ για να το δει καποιος και παλι σκεφτομαι πως δε με νιωθουν αλλα δε γαμιεται το ξερω πως δεν ισχυει κι ειμαι βλακας γιατι το εχω δει να με κοιτουν και να κλαινε απο αγαπη. κι εγω το ιδιο. αλλα... και παλι σκεφτομαι την γαμωανασφαλεια μας, το γιατι αλλαζουμε φωτογραφιες, γιατι το καλυπτουμε και δε λεμε το αληθινο πως ναι ΠΑΝΤΑ οταν κατι βγαινει στη φορα ειναι γιατι θέλουμε να το μοιραστουμε απο ματαιοδοξια και αδυναμια, και βαριεμαι τωρα να κανω φιλοσοφικη αναλυση, ακομα και το να στοχευουμε σε καποιον η απλως ειμαστε καλλιτεχνες (εκει να δεις ανασφαλεια που παιζει, χχαχαχαχα, γαμω το κεφάλι μου) όλα κρυβουν ανασφαλεια κι αυτο πρεπει να δεχθω πως η αθηνα ο κοσμος ολος ειναι ενα μπουρδελο που ολοι εχουμε γαμηθει με ολους η απλως γαμιεμαι με πολλές δεν ξερω τελικά, αλλα ολα ειναι δοκιμες και casting και τελικα ειναι ποιανου η ανασφαλεια θα εξαλειφθει για λιγο απο τον αλλο η και για πολύ ίσως και για πάντα. ομως ειναι δυσκολο πια. γαμω το νετ και τις ανρθωπινες σχεσεις. που κι αυτο το απολαμβανω εννοειται. τουλαχιστον προσαρμοζονται οι εαυτοι μου. εφυγα, βαριεμαι, σταματαω

16 August, 2017

ΜΑΣΤΟΥΡΩΜΕΝΗ ΣΠΟΝΔΗ.

Σε σκοτεινά δωμάτια που κλάψαμε.

Σε ανθρώπους που διώξαμε.


Στις σκέψεις που μας βασανίζουν και δε νιώθεις.

Στις αβύσσους του μυαλού.

Στις πρωινές καύλες.

Στις πρωινές αυτοκτονικές ιδέες.


Σε φωτεινά σπίτια που συγκατοικήσαμε.

Σε ανθρώπους που αγαπήσαμε.


Στις ενοχές που χτίσαμε.

Στα λάθη που επαναλάβαμε.

Στα δράματα που δημιουργήσαμε.

Στις φιλίες που ανασκολοπήσαμε.


Σε ατελείωτα βράδια που καταστραφήκαμε.

Σε πελιδνά πρωινά που αντικρύσαμε.


Στους ανθρώπους που συγχωρήσαμε.

Στα αδέλφια που ακουμπήσαμε.

Στη ζωή που δεν αξίζουμε.

Σε ό,τι καταστρέφουμε, όταν το αγγίζουμε.

05 August, 2017

ΚΕΝΤΗΜΑ.

Παρέχω λέξεις στο χαρτί, προσφέροντάς μου προσωρινή ανακούφιση.

Σε δύσκολες ώρες, όταν εσύ κοιμάσαι.

Τις όμορφες ώρες, τις μοναχικές, τις σκοτεινές.

Τα ουρλιαχτά μου βιάζουν το πεντάγραμμο, μελωδική ακρότητα με τρέφει.

Πίσω τους κρύβουν ιστορίες της στιγμής ή βαθιά χαραγμένους πόνους.

Κι ας μη καταλαβαίνεις τι λέω, δες με να κλείνομαι αυτιστικά στο κουτί μου.

Μπορεί να με νιώσεις κι ας μην πιάνεις ούτε λέξη.

"Σε αγαπώ τόσο πολύ, που πονάει." Δε με έχει κοιτάξει κανείς τόσο βαθιά, τόσο αληθινά.

Κι αυτό το φοβάμαι. Να κρατάω το πρόσωπό σου και να λιώνεις.

Συνήθως σιχαίνομαι τους ανθρώπους, τη βλέψη παλιών "φίλων" που εσύ ονομάζεις αθώα.

Σιχαίνομαι τα ψεύτικα "αδελφέ μου, φίλε, κολλητέ και μαν".

Σιχαίνομαι τους δειλούς κι όσους σκάβουν λάκκους.

Σιχαίνομαι την αφέλεια, την ανάγκη για επιβεβαίωση.

Ό,τι είναι η πουτάνα η ανθρώπινη φύση.

Τη χημεία του εγκεφάλου μου, τις διαταραχές κι εμμονές μου.

Το ένστικτο, το γαμήσι που τόσο λατρεύω.

Τον χρόνο που ξοδεύω, τις καύλες που τιθασεύω.

Τη φύση μου τη βρώμικη, τα λάθη και τις πίκρες.

Το να υπονομεύω ό,τι με κάνει για λίγο χαρούμενο ή για πολύ, δεν έχει σημασία.

Σε γνώριμα μοτίβα μιζέριας πλέουμε.

Εμείς, οι "καλλιτέχνες", μη χέσω.

Σιχαίνομαι τους δήθεν, τους ψεύτικους κι υπάρχουν πολλοί.

Ό,τι είναι ανειλικρινές και φτιαχτό, ό,τι μπορώ να θρυμματίσω με ανάλυση.

Ό,τι είναι δειλό απέναντί μου, αλλά κι εγώ είμαι δειλός απέναντι στην ηρεμία.

Το χάος στο κεφάλι μου θα στήνει γαϊτανάκι από συρματόπλεγμα.

Σε κάθε περίπτωση, πλην της μουσικής και της φιλίας.

02 August, 2017

ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΣΚΟΤΟΣ.

Η δυσθυμική αγχόνη είναι ένας βραχνάς.

Σφίγγει την ύπαρξη, απομυζώντας τη λίγο λίγο, καθημερινά.

Σε σκοτείνα δωμάτια, ευαίσθητοι τρελοί σκοτώνουν το εγώ τους.

Προφητεύοντας σκοτεινές καταστάσεις ή αναπαράγοντάς τες.

Τα οικεία αγκίστρια σκίζουν το δέρμα, ζωγραφίζουν σημάδια.

Σκουριασμένα βαρίδια μας τραβάνε στον πυθμένα, εκεί στην άβυσσο.

Η νόηση γίνεται νοητική υστέρηση.

Νιώθεις να μη σε νιώθουν.

Νιώθεις μόνος σου.

Σε μια μεγάλη αίθουσα, όπου κανείς δεν μπορεί να δει πίσω από την εικόνα.

Κανείς δεν μπορεί να νιώσει την ευαισθησία σου.

Σε αποκαλούν τρελό, περίεργο.

Κανείς δεν μπορεί να νιώσει τη μοναξιά σου.

Την ψυχική μοναξιά, αυτή που σε θολώνει.

Την αγνή μοναξιά, αυτή που σε σταυρώνει.

Την οικεία μοναξιά, αυτή που προσκαλείς και σε σκοτώνει.

28 July, 2017

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ ΚΑΨΙΜΟ, ΑΥΤΟΜΑΤΗ ΓΡΑΦΗ.

Η ζωή είναι κύκλοι.

Είναι πίστες σε video-game.

Είναι ωρίμανση και θάνατοι.

Είναι λάθη και δοκιμές.

Είναι ύπνοι ατελείωτοι.

Είναι ξυπνήματα και τάσεις αυτοκτονίας.

Είναι παροδικές χαρές.

Είναι στάσεις, είναι διαδρομές.

Είναι σχέσεις, είναι στιγμές.

Είναι φιλίες, είναι βαθίες.

Στο πέρας του χρόνου τι έχει να μείνει;

Αυτά που φεύγουν κι έχω καταστρέψει.

Όσα δε γράφω από ντροπή.

Τα παρελθοντικά λάθη κι οι επιστροφές.


Τις σκοτεινές τέχνες υπηρετούμε σιωπηλά.

Χτυπώντας λίγο λίγο τη φορά.

Διαλύουμε ανθρώπους, τους απομυζούμε.

Στο πέρας του χρόνου, παύουν να ζούνε.

Μα δίνες κρατάει το σάπιο μυαλό.


Και μπαίνω μέσα τους, είτε τις δημιουργώ.

Τη γνώριμη μιζέρια προσκαλώ και προκαλώ.


Δε γράφω γιατί ντρέπομαι και νόημα δε βρίσκω.

Να με διαβάσεις για να νιώσεις;

Να με συγχωρέσεις;

Να με καταλάβουν;

Έχει καταντήσει βαρετό.

Ίδια τα λόγια, τα πρόσωπα που καίω σιγοψήνουν το μυαλό.


Σε κύκλους να περιφέρομαι.

Αν με δω από έξω, είναι να γελάς.

Μέσα στην τύχη χάνομαι, σ' εδάφη ευτυχίας.

Στις τέχνες, στη ζωή, στις σχέσεις, στις φιλίες.

Σε όλα μέσα τους βουτώ, εάν το επιλέξω.

Και σε παρασύρω.

Αλλά δεν εκτιμώ.

Το κάθε πράγμα γίνεται βαθύ, συγκριτικό.


Σενάρια και σκέψεις το μέσα μου βιάζουν.

Ψυχαναγκαστικά καρφώνουν ερινύες, εικόνες.

Μαύρα πέπλα που τελικά εγώ στρώνω.


Ποιο το νόημα να κλαίγεσαι;

Όταν ο ίδιος προκαλείς το δράμα;


Οικείο γαμήδι, οικείο.

Όσα έχεις πει, τα έχεις ξαναπεί.


Το τώρα φαντάζει ψεύτικο, αστείο, μη αποδεκτό.

Και τελικά καταλήγω πως πάντα ζω σε ένα αόριστα ορισμένο στο κεφάλι μου παρελθόν.

Συνήθως κάποιου άλλου... Ή και δικό μου.

Ή σε ένα σεναριακά καταστροφικό μέλλον.


Μόνο με τη μουσική δε νιώθω ανασφάλεια...

Μόνο εμένα φοβάμαι...

23 April, 2017

LYRICS FOR THE DISBANDED PROJECT, "DULL".

SECLUSION

In many occasions in my life
In silent nights full of light
I was the devil and the god
You faced me innocent and pure

Look at yourself
Close your eyes
Damn you

Silent nights
Filling my mind
Hate you

Obsessive lists are filling up
The names change as days pass
I am the fear in your eyes
I am the one that heard you cry
I am compulsive, I am pure
I fear life, I hate me

Burn

Rotten inside
Tripping myself
Fool me
Withdrawn from life
Stuck in a room
Kill me


COMPULSION

Compulsive I am
Chained on a floor

I
Feel alone
Trapped
In myself
Wrong actions
Rain over me
Reactions
Amputate my will

Your concept of life
Deceives what you are
Chained

You
Your eyes are blind
Horror
Lies in your heart
Clouded fears
Cut your weakened knees
Purple fires
Keep you in your hell

Your concept of life

In the end I’ll be alive
In the end I’ll freeze

I walk away free
Another circle it is
I leave, there is no trace
I’m just a memory

Carving
Sticking in your head
Sadism

Your concept of life
Misfortune, a lie


DECAY

Stay inside
Kill the light

My prison, my kingdom
A wall made of shattered glass

I can’t find meaning and I suffocate
There is nothing I believe
I pray there is no bullshit after life
How I crave for this
To end

My thinking, my sickness
A scaffold is calling for my name

The sound I hear is pretty deafening
There’s no silence or breaks
Suffocate myself as I pluck my eyes
Reject my own freedom
Decay

I can’t help but analyze

Bury my fears
Bury my life
Gut me

Stay inside
Taste my pain
Exhale

I find no point
Nothing to hang on


HESYCHASM

A creation of pure lies
Infiltrates my route again
Shuts my brain
Kills my heart
Raping
Stealing
Taking
Raping again

Raping again

Taking my time

Cutting my head
Lying
Smiling
Sinking
It’s all the same

Every time
I’ve been here
I know you
Feeling
Fighting
Striving
Was here before

Take me inside
I hate my own life

See me in pain
Bathe me in lies

I seem plain
I seem pure
I want to stay away

Broken hearts
Rotten smiles
Wishing
Thinking
Coping
I’m used to pain

Rape forever
The essence of life

I tend to hurt my own mind

Snakes eating tales
It’s all the same

So, stay inside

Please, stay inside

You are destroying the essence of life
You are the one who decides

Raping my body
Polluting my mind
Feed my fears
Prove that I am right

You are the one who divides

You are a witch with glass eyes
You only took something of mine
Deflower the purest essence of life
No logic in your crazy mind


ENTROPIA

Three decades of life
Are devouring my mind
Struggling my essence
Feeding on lies

Thirty pointless years
Of misery
Full of experience
Empty of dreams

You
Burn away
Let me be me

Entropic fights
Happen in my head
Hyper analyzing
What’s the point in this?

I see lies
Everywhere I look
Irrational thinking
I am begging for truth

Shut my mind of functioning
Gouge my eyeballs out
Take my heart and shallow it
I ’m sick

Sick of people
Sick of life
Burning inside me
Always hard to accept the fact

Burn away

Sucking my life-force

Keep away

Eating my entrails

Lies fill my world
Empty hearts and smiles
Thinking‘s all I got
Going
In known circles
Keeping my consciousness
Clean

01 April, 2017

ΠΑΡΑΛΗΡΩΝΤΑΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΜΑΙ, 25.

Το μεγαλύτερό μου θέμα, αυτό πιθανόν που δεν αφορά κανέναν, αυτό της ερωτικής αγάπης, θέλει τον μεγαλύτερο συμβιβασμό. Γιατί στο τέλος φεύγει και δε μένει τίποτα, μένουν ονόματα κι εμπειρίες που χάνονται στον χρόνο. Λόγια αγάπης που είχαν ειπωθεί, βαριά και βαθιά. Της στιγμής ή μάλλον αυτό βλέπω. Πως όλα τα ξεχνάς κι ίσως μόνος μου τα καρφώνω στο κεφάλι μου. Σαν εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα. Τα καρφώνω αυτιστικά. Είμαστε περαστικοί στις ζωές άλλων. Μπορεί να μένει μια θύμηση γλυκιά όταν εμείς απορρίψαμε ή μια πίκρα όταν μας απορρίπτουν, γιατί είμαστε εγωιστικά πλάσματα και καμιά φορά μόνο ένα τσουβάλι σκατό, έντερα κι αίμα. Όλα τα θυμάμαι, αλλά πρέπει να συμβιβαστώ. Και δεν μπορώ. Ίσως να πρέπει να μένω στο ειλικρινές, στο: «Σε θέλω, θα σου μείνω αξέχαστος» που λειτουργεί κι είναι βαθύ. Τελικά μου έχει αποφέρει, μέσα από αμέτρητες ιστορίες κι ίντριγκες, κάποιες από τις καλύτερες μου φίλες. Χωρίς το σεξ πλέον, ισότιμοι φίλοι. Καλά, άντε, καμιά φορά πηδιόμαστε να θυμηθούμε τα παλιά, αλλά τι να κάνω, είμαι ο Λάμπρος σου... Που ζω τα πάντα έντονα, μαζί σου. Όταν είμαστε ελεύθεροι. Όταν δε χρειάζεται να αποδείξουμε ο ένας στον άλλο τίποτα. Δε χρειάζεται ο «έρωτας». Μπορεί τελικά αυτό να είναι, το ελεύθερο, το χαλαρό. Αυτό να ονομάζεται «έρωτας» κι όχι ό,τι κυνηγώ και πεθαίνει κάθε φορά. Όχι το να κρύβεσαι κι απλώς να παρασιτείς δίπλα σε κάποιον. Δε θα το άντεχα, δε θα το έκανα ποτέ. Αλλά, εδώ μού λέω ψέματα, γιατί λατρεύω και τα δύο όταν είναι ορισμένα και ξεκάθαρα. Απλό σεξ ή αγάπη. Να χώνομαι μέσα τους, να απορροφιέμαι, χωρίς να φτάσω να παρασιτώ. Όχι αυτό. Είναι βαρύ. Είναι ψεύτικο.
Αναρωτιέμαι, πού είμαι ο εαυτός μου πιο πολύ; Πού δε χρειάζεται να κρύβομαι ή να αντιλαμβάνομαι ότι εσύ το κάνεις; Πού αράζω χαλαρός και γελώ; Πού δεν αγχώνομαι; Πού με έχεις δει να χύνω, σαν αγρίμι; Να βγαίνει ο σατανάς από μέσα μου, να ξεφυσάω, όταν αφήνομαι, όταν τελειώνω. Όταν με κοιτάς αποκαμωμένη, άδεια πλέον από οργασμούς. Να χτυπάω τη γροθιά μου στο στρώμα, το σώμα μου να σφίγγει, οι φλέβες να πετάγονται; Κατά κύριο λόγο το έχεις δει όταν ήσουν απλή φίλη μου. Όταν δεν υπήρχε αυτή η χημεία του έρωτα, αυτό το κάψιμο. Αυτά τα ναρκωτικά στον εγκέφαλο, που με κάνουν να θέλω να χαθώ μέσα σου. Όταν ξαπλώνω πάνω σου και κουνιόμαστε μαζί. Χορεύουμε, μεθάμε, γινόμαστε ένα και χάνεται ο χρόνος και γαμώ το, είναι τέλειο κι αυτό, αλλά πολλές φορές είναι ψεύτικο, παροδικό.
Μόνο όταν υπάρχει απλό ένστικτο, όταν αλλάζουμε στάσεις, περίεργες, μοναδικές, όταν βρίσκω τα κουμπιά σου, όταν γαμιόμαστε και φτάνουμε μαζί στη θέωση, εκεί είναι απογυμνωμένο. Κι είναι ειλικρινές, αφηνόμαστε, είμαστε χαλαροί. Ήμουν τυχερός και τα έχω ζήσει μαζί. Όλα. Τους συνδυασμούς αγάπης / ειλικρίνειας κι άνεσης / έρωτα σε επίπεδο σχέσης. Χωρίς να κρύβομαι, χωρίς να φοβάμαι. Μαγική συνύπαρξη κι ήταν τέλεια ολοκληρωμένο. Ήταν βαθιά αγάπη. Σπάνια... Για λίγο ή περισσότερο χρονικό διάστημα. Ό,τι κυνηγώ και θέλω να στεριώσει για πάντα. Αλλά... Είμαι άτυχος.
Λατρεύω να πηγαινοφέρνω το νεσεσεράκι μου, στις περιοδείες, στα ταξίδια μου κι οι φίλοι μου να με κράζουν. «Είμαι κυρία, καλιέ» τονίζω. Αυτό το νεσεσεράκι μου, το ροζ χρώματος, έχει δει τόσα. Έχει πάει σε τόσα σπίτια. Το έχεις δει αν με ξέρεις. Θα το έχεις συνδέσει μαζί μου. Με το σεξ μας, με την παρέα μου, με τις αγκαλιές μου και το πόσο σε φρόντιζα κάποτε. Έστω για ένα βράδυ ή όταν είχε εγκατασταθεί για λίγο καιρό, εκεί στην τουαλέτα σου και μέναμε μαζί. Κάπου στην Πετρούπολη, κάπου στη Βικτώρια, κάπου στη Νέα Σμύρνη, κάπου στα Πατήσια, κάπου στη Βουδαπέστη, κάπου στο Παγκράτι, κάπου στην Ομόνοια, κάπου στο Παλαιό Φάληρο, κάπου στα Εξάρχεια, κάπου, κάπου, κάπου... Καίγαμε τα βράδια μας, λιώναμε, συνδεόμασταν. Πολλές φορές αγαπιόμασταν.
Κι εγώ θα ψάχνω πού θα το αφήσω, πού θα στεριώσει. Αλλά δε θα συμβιβάζομαι όταν σε αγαπώ. Δε θα νικήσω εμένα, δε θα μου πω ψέματα. Γιατί στο τέλος μπορεί να φοβηθείς να είσαι ελεύθερη κι αληθινή, όποια κι αν είσαι. Και τελικά θα χαθούμε. Γιατί στο τέλος, αν με πληγώσεις, θα βαρεθώ και θα νιώσω μόνος. Γιατί έχω καλή πρόθεση. Θέλω μόνο αλήθεια κι ασφάλεια να καλύψει τη δική μου ανασφάλεια. Αλλά είσαι τυφλή, πολλές φορές, μπροστά στις ανασφάλειές σου. Γιατί θέλω και μπορώ να τις καλύψω και τελικά, εσύ, δεν το θέλησες ποτέ. Φοβάσαι να απελευθερωθείς από το είναι σου. Γιατί θα ήμασταν ευτυχισμένοι. Γιατί θα σε ψάχνω μέχρι να βρω πού υπάρχεις κι αν υπάρχεις. Αλλά θα φέρνω το νεσεσεράκι μου κι αν με κρατήσεις εκεί, θα το δεις συχνά. Αν είσαι συμπολεμίστρια ή φίλη, θα το δεις συχνά και δε χρειάζεται να πληγωθούμε. Για αυτό μην κρίνεις το νεσεσεράκι μου, το ροζ, που ταξιδεύει, ενώ θέλει να μείνει σταθερό. Πόσο πολύ το θέλει να ριζώσει... Κάποια στιγμή μπορεί να είχαμε συναντηθεί ή να συναντηθούμε. Και θα είμαστε ελεύθεροι κι αληθινοί. Θα είσαι κι εσύ. Θα είσαι η τελευταία μου κι εγώ το ίδιο για εσένα.
Ο τελευταίος σου.
Για πάντα.
Κάποια στιγμή.

ΤΕΛΟΣ.

25 March, 2017

ΠΑΡΑΛΗΡΩΝΤΑΣ ΑΝΑΚΥΚΛΩΝΟΜΑΙ, 24.

Θα γελάω κι ίσως γρήγορα γεμίσω, όπως γεμίζουν τα σκηνικά που βλέπω τώρα στα τετραδιάκια μου. Τα ταξίδια, τα μουσεία, οι εικόνες. Οι πυραμίδες 21 χρόνια πριν, σαν να τις βλέπω τώρα μπροστά μου. Φωτογραφική μνήμη. Η Γαλλία κι η Disney land, εκεί, λίγο πριν φύγεις πατέρα από το σπίτι, όταν γύρισες δύο ημέρες νωρίτερα στην Ελλάδα. Έκανες φάρσα στον πεθερό σου. Αν έχει οδοντιατρικό αρχείο για να αναγνωριστούν τα καμμένα πτώματα των παιδιών του, στο Παρίσι. Κάφρε. Είναι περίεργο πως ενώ μεγάλωσα κι έλειπες, έχουμε τόσα κοινά, τόσα αυτιστικά, τόσα αυτοκαταστροφικά στοιχεία και τόσο ίδιο χιούμορ. Σε θυμάμαι να μου διαβάζεις μετά τη δουλειά σου για ώρες, να μου ανοίγεις το μυαλό, να με πηγαίνεις σε κινηματογράφους και θέατρα κι όλοι οι άλλοι γονείς να μας ζηλεύουν. Κι αυτό, το πόσο καλός πατέρας ήσουν μέχρι να φύγεις, δε θα το ξεχάσω. Μετά τα γάμησες, κι εσύ για τις γυναίκες. Ίσως για αυτό κουβαλούσα τόσο πόνο, γιατί ξαφνικά μου την πήρες αυτήν την ευτυχία. Κάτι που έπειτα έκαναν η Μάγισσα, η Κύπρια στον βαθμό που το έκανε και τώρα η συμφοιτήτρια. Γιατί κάθε απόρριψη κι ευτυχώς οι βαριές ήταν πολύ λίγες, μου θυμίζουν εσένα και πρέπει να το δουλέψω, να το αποδεχτώ και να το θάψω. Είμαι σε καλό δρόμο. Βαρέθηκα να πονάω.
Θυμάμαι τριπαρίσματα, μανιτάρια, ψυχεδέλειες κι ενδοσκοπήσεις. Πρωινά στην Ουγγαρία κι επιστροφές στο σπίτι. Εμένα κολλημένο πάνω από τον πάγκο της κουζίνας, καμμένο. Να σκέφτομαι τι πρέπει να κάνω μετά και να σκαλώνω πάνω από μια φέτα ψωμί του τοστ για ώρα. Πόσες φορές να έχει γίνει κι αυτό, σε πόσες διαφορετικές κουζίνες, σε πόσες χώρες; Είμαι τυχερός που δε με έχει χαζέψει η φούντα. Κανονικά δε θα έπρεπε να μπορώ να αρθρώσω κουβέντα με τόσα λειβάδια που έχω ρουφήξει. 
Κρατάω φανταστικές γνωριμίες που έγιναν βαθιές φιλίες. Εσένα αδελφέ μου στη Γερμανία, γεμάτε τατουάζ, ανώμαλε σάτυρε. Ίδιε, οριακέ, να μας φέρνει κοντά ο πόνος από έναν χωρισμό. Πάντα να με ηρεμείς όταν μιλάμε, ίσως για αυτό το αποφεύγω καμιά φορά. Εσένα μουσικέ, υπηρέτη του σκοτεινού, να μου εκφράζεις την εκτίμησή σου για τη μουσική μου κι όταν αντιλαμβάνομαι ποιος είσαι, να κάνω σαν παιδί. Να σου τονίζω πως ακούω τα δικά σου σαν τρελός στη Βουδαπέστη, συντροφεύεις τη μοναξιά μου κι έχεις γράψει μέσα μου. Εσένα συμμαθητή μου, εγγονέ του Δημάρχου, ήρεμη δύναμη. Άνθρωπε που δε χρειάζεται να βρω κάτι να σου πω. Κι εσένα που μου κρατούσες παρέα, όσο κλειστός κι αν είσαι, εσένα με το ψεύτικο όνομα που σε εμένα βγάζεις το αληθινό κι ακούς τα κρίματά μου. Αδελφέ μου παντοντινέ, Γιώργο. Κι άλλους, κι άλλα αδέλφια και για λίγο δε νιώθω μόνος γιατί είμαι τυχερός. Μου το είπε ο Ντίνος, ο δάσκαλός μου, ο κολλητός μου, πως άλλοι δεν έχουν κάνει ή δε θα κάνουν ποτέ, τόσες και τόσο βαθιές, φιλικές σχέσεις. Ένιωσα για άλλη μια φορά το πόσο τυχερός είμαι που με αγαπάει και με συμβουλεύει.
Μα όσα κι αν θυμάμαι, είναι όλα στο χαρτί ή στο μυαλό. Έχουν γίνει και κάποια στιγμή θα τα γράψω. Ξεχωριστές ιστορίες το κάθε ένα, μικρές ή μεγάλες. Είμαι γεμάτος, αλλά δεν το εκτιμώ. Πως άλλοι θα ζήλευαν να κάθονται, να μη δουλεύουν, να γαμιούνται αχόρταγα, να παίζουν τη μουσική τους, να ταξιδεύουν κι απλά να ζουν σαν χομπίστες. Μέχρι να ζοριστούν, να βαρεθούν και να σηκωθούν από τον λήθαργο. Άλλοι το ψάχνουν και θα το αντάλλαζαν με τη ζωή τους, αλλά εγώ δεν είμαι ποτέ ευχαριστημένος, γιατί το μυαλό μου τα ματαιώνει όλα, τα ξεχυλώνει, τα αναλύει. Αγχώνομαι και πρέπει να παλεύω κάθε ημέρα, να τιθασεύω τη σκέψη μου, για να νιώθω καλά. Πρέπει να ζοριστώ και να βγω ξανά στον δρόμο, όπως τότε στο εξωτερικό. Μόνο για να μου αποδείξω πως μπορώ, να καταλαβω για άλλη μια φορά το πόσο αναβλητικά μαλάκας είμαι και το πόσο εύκολα είναι τελικά πράγματα και καταστάσεις που αμελώ να φέρω σε πέρας. Όπως όλη αυτή η εξομολόγηση που πήρε τελικά 9 ήμερες, 9 καθισιές, με μια αναβολή 32 χρόνων. Μα πρέπει να δεχτώ πολλά και να συμβιβαστώ κι αυτό είναι προδοσία στο μυαλό μου, στο είναι μου το όλο. Πρέπει να θυμάμαι να με συμβουλεύω. Γιατί να είμαι τόσο καλός στο να συμβουλεύω τους άλλους; Γιατί να μπορώ να δω εύκολα το βαθύτερο, την «ουσία» των θεμάτων που τους βασανίζουν και στα δικά μου να είμαι τυφλός, βόμβα συναισθήματος; Πρέπει να βγαίνω από το σώμα μου και να με βλέπω σαν τρίτος. Μπορώ να το κάνω, γαμώ το συναίσθημά μου το τρελό... 
Μα όπου υπάρχει «πρέπει», αντιδρώ... Εδώ κολλάει ο συμβιβασμός, στο να περιορίσω το είναι μου, το συναίσθημα που λέω. Να δεχτώ πως όταν υπάρχει κάτι ερωτικό μεταξύ δύο ατόμων, κάτι πέρα από το απλό σεξ, δεν μπορεί να υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Κι αν ποτέ τη βρεις είσαι πολύ τυχερός, φίλε μου, φίλη μου. Γιατί η αλήθεια, η αντικειμενική, είναι μία. Αυτή πίσω από τα γεγονότα και μόνο αυτή. Όχι τα κίνητρα, όχι τα αποτελέσματα, οι σκέψεις κι οι προθέσεις, που απλώς είναι όργανα στο να τη βιάζουν καθημερινά, να την τροποποιούν. Κι η δική σου αλήθεια, μπορεί να είναι το δικό μου ψέμα. Για αυτό παγώνω σιγά σιγά και προτιμώ τις φιλενάδες μου. Αφού στις άλλες περιπτώσεις μαχαιρώνομαι, κόβομαι, φθείρομαι όσο περνούν τα χρόνια. Όταν σου δείχνω την πραγματική μου πρόθεση κι υπάρχει αγάπη, θα εκπλαγείς. Θα το εκτιμήσεις. Γιατί θα είμαι όσο πιο αληθινός γίνεται και θα σου αρέσει συνήθως. Μέχρι να με φοβίσεις εσύ, με την ανασφάλειά σου να παίζει σκάκι με τη δική μου. Για αυτό να είσαι ψευτική κι εγώ θα κοιμάμαι μόνος μου στο τέλος.
Γιατί έχω κώδικα τιμής. Γιατί μπορεί να θέλω να κάνω σεξ όλη την ώρα. Μπορεί να ποθώ τις γυναίκες και να θέλω να δοκιμάσω έστω μια φορά με την πλειοψηφία όσων γνωρίζω. Να σκέφτομαι πως μπορεί να κάνουν όταν τελειώνουν, ενώ αράζω μαζί τους και φιλοσοφούμε. Αλλά... Όταν πρόκειται για κοπέλα ή πρώην φίλου μου ή κάποια σε σχέση σοβαρή, σέβομαι. Δε βλέπω αιδοίο, δε βλέπω έρωτα, δε βλέπω σεξ. Δε νιώθω το διαβόλι να μου τριβελίζει το μυαλό και το πουλί μου κοιμάται βαριά. Όπως όταν αγαπώ και νιώθω το ίδιο αδιάφορος για όλες τις άλλες. Όταν όμως είσαι είτε φίλος, είτε φίλη, είτε σύντροφος, συνεργάτης και συνένοχος στη σεξουαλική ζωή μου, θέλω μόνο δικαιοσύνη. Αυτή που ψάχνω και στις σχέσεις, αλλά καταρρίπτεται. Εδώ δε συμβιβάζομαι, ποτέ. Αν μου πεις ψέματα θα απογοητευτώ. Αν είσαι ψεύτικος δε θα σου ανοιχτώ ή αν το είχα κάνει, που είναι πολύ πιθανό, πλέον δε θα μιλάμε.
Ίσως σαν άνθρωποι δε βρούμε ποτέ το τέλειο, το ιδανικό, γιατί δεν υπάρχει. Γιατί είμαστε από τη φύση μας με ψεγάδια και θέλει κότσια να τα εντοπίσεις. Θέλει δύναμη να τα απομονώσεις, να τα δουλέψεις, να τα εξαλείψεις. Θέλει να μείνεις μόνος σου, να δεις τον εαυτό σου στην απ’ έξω. Το είδα στα άτομα που γνώρισα στη Βουδαπέστη, χεσμένα στο χρήμα, ικανά να έχουν ό,τι ποθήσουν κι όμως να είναι πολύ πιο προβληματικά, καταθλιπτικά από εμένα. Να βαριούνται πιο πολύ τη ζωή, όταν όλα τούς ήταν δεδομένα κι είχαν κορεστεί. Ήμουν όμως δίκαιος κι υπομονετικός. Το δέχτηκα και τους λυπάμαι, να είναι τόσο κενοί, τόσο φοβισμένοι μέσα τους.
Το τέλειο έχει τα όριά του για τον κάθε ένα και το δικό μου δε γεμίζει εύκολα ή δε θα γεμίσει ποτέ. Λόγω του κρεμμυδιού. Λόγω των πτυχών μου, λόγω του βάθους μου, που είναι ένα εμπόδιο, μια αλυσίδα στον λαιμό. Όσο και να σε γεμίσω, ίσως εσύ δε με γεμίσεις ποτέ. Ίσως νιώθω πάντα μόνος μου, αλλά βλέπω όλον τον κόσμο να είναι έτσι. Κι αυτό είναι αστείο αν το καλοσκεφτείς. Αντί η μοναξιά να μας ενώνει, σε κάποιο σημείο του κόσμου, σε δωμάτια, σε αίθουσες, στο δρόμο, παντού, συντελούνται μάχες, σώμα με σώμα, ή σε νοητό επίπεδο, μέσα μας. Είναι λίγοι όσοι έχουν ψυχική ηρεμία και ευελπιστώ να γνωρίσω κι άλλους για να παραδειγματιστώ.