08 December, 2019

ΓΡΑΨΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ, 01.

Οι αναμνήσεις κόβουν την ψυχή, αυλακώνοντας χαρακιές σαν γραμμές. Το δέρμα γίνεται χάρτης παλιών πόνων. Οι ημέρες στέκουν σε σειρά, ίδιες σαν σκιές. Σκάκι είναι η ζωή και παίχτης ο ίδιος σου ο εαυτός. Γράφεις ό,τι σου έρθει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις για λίγο ζωντανός μα πάλι μαυρίζεις. Ελέγχεις τη μαυρίλα και πονάς, σου λείπουν πράγματα, δε γεμίζεις ποτέ ή μήπως γεμίζεις πολύ. Τα πρωινά που αγαπάς τόσο πολύ, τα σκουπιδιάρικα κι οι ανατολές, κάθε χρόνο πιο λίγο, κάθε χρόνο πιο σκοτεινά, ίσως πιο όμορφα, η χαρμολύπη σε χαϊδεύει. Ζεις ανάλατα ή ρίχνεις πολύ αλάτι; Δε γνωρίζεις κι όμως ξέρεις τα πάντα. Δεν υπάρχουν λύσεις, υπάρχει λύση και βαρεμάρα, υπάρχει συνήθεια και άνεση, υπάρχει βήμα και φόβος. Υπάρχει καθαρό μυαλό και ζαλούρα, υπάρχει χάπι και χόρτο, υπάρχει αγάπη, υπάρχει μίσος και λάθη. Ίσως κάποια στιγμή αγγίξουμε το ήρεμο, ίσως δεν υπάρχει φόβος αλλά μάταια προσμένω. Όσοι σε κρεμούν κι όσους κρεμάς. Τα μέρη που περνάς και βάφτισες, τα μέρη που σε θυμούνται και αγάπησες, εκεί που καιγόσουν, εκεί που υπήρχε κάψιμο, σύνδεση και καύλα. Εκεί που έβγαινε ο διάολος από μέσα σου, εκεί που κάποτε σε εκτιμούσαν κι εκτιμούσες. Το βάθος που έχεις μέσα σου, η μουσική σου, οι στίχοι και όσα φωνάζεις στο σκοτάδι. Η ελευθερία του γραπτού, η μοναξιά της σκηνής κι η ένωση με άλλους που μοιράζονται το όραμα. Το να φεύγεις όταν τραγουδάς, να γίνεσαι μπαλίτσα οργής, αγάπης, πόνου, εσωτερικού θανάτου. Σαν μάνα που σε φροντίζει, σαν αγάπη σπιτική και μίσος βαθιά ριζωμένο. Τα κομμάτια μου μαζεύω, σε σιωπηλούς διαδρόμους, νοητικούς ή μη. Στολίζουν το πάτωμα, στολίζουν τον τοίχο πίσω μου. Αυτοκτονώ νοητά και γεννιέμαι ξανά, ανά δύο χρόνια περίπου, βλέπω τη σπείρα. Βλέπω άτομα να είναι ίδια, ίδια κίνηση, ίδια αντίληψη και νιώθω πως ζω στο μάτριξ, κάνω τα ίδια λάθη ή και όχι, μαθαίνω κι εξελίσσομαι. Δε βλέπω τη γρία στον ύπνο μου, έχει φύγει ο φόβος αν και δεν κοιμάμαι ανάσκελα. Με προστατεύω και με σπάω.

12 November, 2019

ΠΕΡΙ STENCILS, KEIMENOY, κτλ..

Από το Μάρτιο του 2018, όταν και παίξαμε το τελευταίο μας live με τους Slavebreed, ο περισσότερος κόσμος που κινείται στον «χώρο» έχει δει τα stencils με το επίθετό μου, έξω από πολλούς συναυλιακούς χώρους και μαγαζιά. Αντιμέτωπισα το γεγονός με αδιαφορία, θεωρώντας πως τα άτομα που ευθύνονται για το παραπάνω θα σταματούσαν να έχουν εμμονή. Ήλπιζα να θυμόντουσαν κάποια στιγμή πως ο λόγος που έφερα τις δύο πιο μακροχρόνιες ερωτικές μου συντρόφους σε επαφή, ήταν για να κυνηγήσουν ένα άτομο που γνώριζαν κι οι δύο, ένα άτομο που είχε κακοποιήσει τη μία από αυτές. Γνωρίζουν επίσης καλά πως θα τις στήριζα και θα τις στηρίξω σε περίπτωση που θελήσουν να κινηθούν νομικά ή όπως αλλιώς κρίνουν, εναντίον του. Αυτά όσον αφορά το αν είμαι μισογύνης και πατριάρχης, παλιές μου φίλες...

Όταν, άκομψα όντως, έκοψα την ερωτική σχέση με τη δεύτερη από αυτές (δεν τις είχα μπλέξει ποτέ χρονικά μεταξύ τους και δεν είχαμε ποτέ «κανονική» σχέση), τότε μόνο θυμήθηκε πως είμαι όλα αυτά που με αποκαλούν. 6,5 χρόνια έχω περάσει με τη μία και 4 με τη δεύτερη. Συγγνώμη αλλά αν σε όλο αυτό το διάστημα δεν καταλαβαίνατε τι είμαι, ε, τότε, κάτι πάει στραβά ή ίσως δεν είμαι αυτό που λέτε. Απλώς ήταν θέμα απόρριψης κι έπειτα εκδίκησής τους. Να σημειωθεί πως τους είχα στείλει πολλές φορές μηνύματα για να συζητήσουμε πολιτισμένα, αλλά δε μου έδωσαν τον λόγο ποτέ.

Συνεχίζοντας... Τον Ιούνιο του 2018 μπήκα σε ένα fetish group. Θεώρησα πως θα βρω πιο ανοιχτόμυαλους ανθρώπους και δε θα έχω δράματα. Για περίπου δύο μήνες είχα ερωτικές επαφές με μία από τις φίλες του ιδρυτή του group. Θα μπορούσα να τον ονομάσω, αλλά δε θα του κάνω τη χάρη, όπως δε θα κάνω και τη χάρη στις παλιές μου φίλες, περισσότερο γιατί δε θέλω να τις εκθέσω. Με τον ίδιο τρόπο δε θα εκθέσω και τη φίλη του, η οποία μου ζήτησε να διακόψουμε τις επαφές μας κι όταν συμφώνησα, αντέδρασε κι άρχισε να με απειλεί πως θα γράψουν πολιτικό κείμενο για εμένα. Δυστυχώς δεν πήρα την απειλή στα σοβαρά κι ένα μήνα μετά, η ίδια, σε συνεργασία με τις δύο παραπάνω φίλες μου, έδωσαν στη σχολή Krav Maga που πήγαινα, ένα κείμενο στο οποίο με ανυπόστατες κατηγορίες και χαρακτηρισμούς απαιτούσαν την απομάκρυνσή μου από τη σχολή. Το ίδιο έκαναν και στην Υπόγα Κ94, από όπου με ενημέρωσαν πως πλέον είμαι ανεπιθύμητος, ενώ ξέρω πως μίλησαν και στις κοπέλες από την ομάδα Endropi. Επίσης ξέρω πως έχουν πιάσει πλήθος κόσμου που με γνωρίζει κι έχουν μιλήσει για εμένα.

Προσπάθησα πάρα πολλές φορές να τις βρω και να μιλήσουμε ήρεμα, θέλησα να τους πω πως πραγματικά δεν έχω κάνει τίποτα στην τελευταία και την χειρίζεται ο ιδρυτής του group. Θέλησα να τους πω πως έχω βρει κι άλλα άτομα για τα οποία ο συγκεκριμένος βγάζει ανυπόστατες φήμες, αποκαλώντας ανθρώπους τους οποίους ζηλεύει ή θέλει να καταστρέψει για κάποιον δικό του λόγο, ως φασίστες, μισογύνηδες, σεξιστές, κτλ.. Εννοείται πως τους ζήτησα πολλές φορές να μιλήσουμε κι από όλες τις μεριές λάμβανα σιωπή. Λάμβανα σιωπή από ανθρώπους που υποστηρίζουν όσο τίποτα την ισότητα και την ελευθερία του λόγου, κάτι που δε μου πρόσφεραν ποτέ.

Όλη αυτή η κατάσταση με έφθειρε ψυχολογικά σε σημείο να καλέσω τη μητέρα μου, ένα βράδυ που έφτασα πολύ κοντά στο να θέλω να αυτοκτονήσω, ώστε να με αποτρέψει. Με απογοήτευσε η κακία τους κι η εμμονή τους, καθώς και το ότι ξέχασαν όσα έχουμε περάσει μαζί, τόσα χρόνια. Ξέχασαν τα προβλήματα που έχω, πατώντας πάνω στο γεγονός πως φέρω αγχώδη διαταραχή με αποτέλεσμα να κλονιστεί για πολύ καιρό (ακόμα, θα έλεγα) η ψυχική μου υγεία. Πάτησαν πάνω στο γεγονός πως ήξεραν ότι θα πάθω καταθλιπτικό επεισόδιο και δε θα αντιδράσω. Σίγουρα δεν ήμουν πάντα άγιος, αλλά το ίδιο δεν ήταν κι αυτές.

Όμως αυτό με το «προσωπικό που είναι πολιτικό», ενώ πολλές φορές με βρίσκει σύμφωνο, εδώ, αξιοποιείται τελείως λάθος. Έχω παράπονο γιατί δε μου δόθηκε ο λόγος ποτέ, γιατί με έδιωξαν από τη σχολή επειδή φοβήθηκαν πως οι κοπέλες θα τους εκθέσουν (κοινώς υπέκυψαν σε έναν εκβιασμό), από την Υπόγα Κ94 που δε με άκουσε, ενώ τους ζήτησα να μιλήσουμε όλοι μαζί, με την παρουσία των κοριτσιών.

Περισσότερο έχω παράπονο γιατί στην προσπάθειά τους να με πολεμήσουν, οι φίλες μου, με είπαν φασίστα, μην καταλαβαίνοντας την επικινδυνότητα αυτού κι ευτυχώς που ο κόσμος είναι λίγο πιο έξυπνος να καταλάβει πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Με λένε Σμυρνώφ και τον προπάππου μου τον έφαγαν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης οι Ναζί. Με λένε Σμυρνώφ κι έχω γυρίσει όλη την Ευρώπη, σε άπειρα diy μέρη, έχοντας τον σεβασμό και τη φιλία ανθρώπων από διαφορετικές χώρες.

Το μεγαλύτερό μου παράπονο είναι πως κι οι τρεις αυτές κοπέλες έχουν υποστεί κακοποίηση στο παρελθόν από άτομα που μου έχουν αναφέρει και δεν κυνήγησαν ποτέ. Το μεγαλύτερό μου παράπονο είναι πως πολλές κοπέλες με τις οποίες έχω μιλήσει έχουν υποστεί βιασμούς, πραγματικές κακοποιήσεις και συνήθως δε μιλάνε. Στη δική μου περίπτωση πρόκειται περί εκδίκησης. Επαναλαμβάνω πως δεν είμαι άγιος, έχω κάνει άπειρες μαλακίες, έχω πει ψέματα, έχω κερατώσει (συνήθως με τις δύο φίλες μου έχουμε κάνει τα χειρότερα), αλλά δεν είμαι αυτά που λένε. Πονάω που δε μου μιλάνε πια και με μισούν, πονάω γιατί κάποτε είχα κι εγώ μίσος για κάποια και την είχα εκθέσει και το μετανιώνω άπειρα, αλλά έχω ωριμάσει.

Δε θέλω να μπω στη διαδικασία να ασχοληθώ ξανά με το θέμα. Θέλω να μπορώ να κυκλοφορώ, όπως πριν, πάντα με το κεφάλι κάτω, στη γωνία μου, χωρίς να ενοχλώ. Το τι είμαι πάνω στη σκηνή είναι άλλο πράγμα. Να σημειώσω επίσης πως από Slavebreed δεν έφυγα εξ αιτίας των παραπάνω, αλλά επειδή είχαμε μια διαφορά με ένα μέλος, για θέμα επαγγελματικής φύσεως.

Για το τέλος θέλω να πω, πως αναγκάστηκα να στείλω εξώδικο στην κοπέλα από το group, μιας και συνεχίζει να με διαβάλλει και προφανώς να μη μου δίνει το δικαίωμα να μιλήσουμε. Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να φτάσω εκεί, έχω άπειρα στοιχεία που δείχνουν το πόσο προσπάθησα να προσεγγίσω τα άτομα αυτά (μέχρι και την μητέρα μου, που γνώριζε τις δύο παλιές μου φίλες, έβαλα να επικοινωνήσει μαζί τους), αλλά πραγματικά δεν ξέρω τι άλλο να κάνω.

Τα άτομα που με γνωρίζουν ξέρουν τι άνθρωπος είμαι. Δε θέλω να συνεχιστεί όλο αυτό, δε θέλω να μπω σε πόλεμο με κανέναν από τους ανθρώπους ή τις ομάδες που αναφέρω. Θέλω απλώς να σταματήσουν, θέλω να πάψουν να ασχολούνται μαζί μου, αλλιώς αν είμαι όντως όλα αυτά που λένε, ας κινηθούν δικαστικά εναντίον μου. Περισσότερο από όλα θα ήθελα να μιλούσαμε από κοντά, ήρεμα και πολιτισμένα. Με όποιο άτομο ή ομάδα θέλει να μάθει τι είμαι. Δεν κρύφτηκα ποτέ, τα λάθη μου τα ξέρω. Όπως έχω ζητήσει από τον Μάρτιο του 2018 κι έχω τις αποδείξεις για όσα λέω.

04 October, 2019

ΑΝΤΙΛΗΨΗ.

Κρεμώντας το παρελθόν που μας στοιχειώνει.

Ό,τι μέσα μας κουβαλάμε και λίγο λίγο μας σκοτώνει.

Το μίσος που τρέφουμε μας καρκινιάζει.

Όταν η εκδίκηση γίνεται αυτοσκοπός, η πράξη τον εαυτό μας καθηλώνει.

Νομίζουμε πως επιτελούμε έργο φωτεινό, μα αδυνατούμε να αντικρύσουμε τον βούρκο μας.

Ξεχνάμε ό,τι ωραίο έχει προηγηθεί, τις σχέσεις, το δέσιμο, το κάψιμο.

Την απόρριψη δε θέλουμε να δούμε, γιατί έχουμε μάθει το φταίξιμο στους άλλους να προβάλλουμε.

Θέλει σθένος κι εσωτερική αναζήτηση και μοναξιά, να δεις πως ο μόνος εχθρός είναι το μυαλό σου.

Είναι αυτή η προβολή, το σπίτι που έχουμε μεγαλώσει κι αντί να το αποποιηθούμε, με μίσος συνεχίζουμε τα θεμέλια του να συντηρούμε.

Νομίζουμε πως έχουμε ξεφύγει από τα λάθη τα γονεϊκά, μα είμαστε τυφλοί να αντιληφθούμε, πως είμαστε ότι μας μεγάλωσε και τελικά μισούμε.

Θέλει σθένος κι εσωτερική μοναξιά να καταλάβουμε πως μόνο ο καθρέφτης είναι ο εχθρός μας, τελικά.

25 September, 2019

ΜΟΥ ΜΙΛΑΩ.

Σκάλιζω κρατήρες πόνου στο πρόσωπό μου.

Με ένα τσιμπιδάκι σκάβω, να βγάλω τρίχες στην επιφάνεια.

Κολλάω χρόνια μπροστά στον καθρέφτη.

Μανιακά, οριακά.

Ακόμα κι όταν είμαι καλά.

Σκέφτομαι και κινούμαι ψυχαναγκαστικά.

Αυτομαστιγώνομαι γιατί είμαι μαζόχα ψυχικά.

Το μυαλό τρέχει σε λειβάδια σκοτεινά.

Κι είναι συνήθεια και δύναμη νοητική.

Να αλλάξει η κατάσταση, μα είναι ωραίο το σκοτάδι.

Η σκέψη τρέχει, οι φίλοι σε ξέρουν κι είναι βαθιοί.

Δεν κρύβεσαι, μα λυπάσαι να γράψεις τι πραγματικά έχει συμβεί.

Κι ακούς τον μικρό δαίμονα που έχεις στο πλευρό σου, να επιμένει να διαλογιστείς.

Κι αρνείσαι πως μέσα της βλέπεις τον εαυτό σου, για αυτό φοβάσαι να δοθείς.

03 September, 2019

ΔΙΚΗ.

Στα λειβάδια της οργής.

Ο καβαλάρης κραδαίνει σκουριασμένο ξίφος.

Θερίζει ψυχές, στέλνοντάς τες σε ταξίδι άνευ επιστροφής.

Τα μάτια του είναι σκοτεινά, σαρδόνια γελάει.

Εξολοθρεύει νοητά λωτοφάγους.

Η λησμονιά χρίζεται αλυσίδα στον λαιμό τους.

Όσους βοήθησε, όσους κρέμασε, δικάζει.

Με κέρινο ραβδί χαράζει αυλακιές στο νωπό χώμα.

Σκοτεινά σύννεφα φέρουν βροχή.

Αποτίοντας θλιβερές τιμές σε ό,τι έφυγε.

Σε ό,τι έχει τυφλωθεί.

Μα εκείνος θυμάται.

Αυτή είναι η κατάρα κι η ευλογία του μαζί.

14 August, 2019

ΠΡΟΣΗΜΟ +.

Μέσα σε λίμνη κέρινη βαφτίζω την ψυχή μου.

Ματαίως αναζητώ τον εξαγνισμό.

Σαν τον σκώρο βαδίζω τυφλά προς το φως.

Χορεύω έναν χορό εξαντλητικό, τα πόδια μου τρέμουν.

Αρχαίες κολώνες βαστάνε τον σαπίζοντα κορμό μου.

Νιώθω την ύπαρξη μου να κλυδωνίζεται.

Στις αρτηρίες μου κυλάει μάγμα προς σταθεροποίηση.

Καυτηριάζομαι εκ των έσω, ελπίζοντας να διακόψω τη μόλυνση.

Ηλεκτρικές εκκενώσεις λαμβάνουν χώρα στον εγκέφαλό μου.

Σαν κομμένα καλώδια βυθισμένα σε μαύρο ζωμό.

Νεκρώνοντας σταδιακά τα όποια συναισθήματά μου.

Ό,τι με καρφώνει βίαια στα πατώματα της κατάθλιψης.

Παρατηρώ τον πόνο, τιθασεύοντάς τον.

Ή τιθασεύω τον πόνο, όντας παρατηρητής του.

Βαδίζω σε μονοπάτι σκοτείνο, κάποτε τρομαχτικό.

Φωνές ουρλιάζουν στα αυτιά μου, μα τις αγνοώ.

Αποδέχομαι πως το χέρι μου έχει γεμίσει το δικό σου.

Ο ουροβόρος μένει σταθερός, χορτασμένος κι αγέρωχος.

Βαδίζω προς το φως, σαν σύντροφο έχω το σκοτάδι.

Δίνοντας λάμψη, λειαίνοντας το ό,τι αιχμηρό.

11 August, 2019

ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ.

Δερμάτινοι τοίχοι σαπίζουν γύρω του.

Αποπνέουν μυρωδιά θανάτου.

Γίνονται σκόνη, τέφρα.

Τα λόγια βγαίνουν δύσκολα.

Βαριά σαν υδράργυρος.

Οι νευρώνες ηλεκτρίζονται.

Στείρος πόνος διατρέχει την ψυχή.

Όσο σκληραίνει, τόσο μαλακώνει.

Ή πάει αντίστροφα;

Οι ψίθυροι για αυτόν, ο φθόνος κι η απουσία του.

Υποθάλπτοντας παράνοια, λησμονιά κι εμμονή.

Γυάλινα βέλη τον πλήγωσαν.

Ό,τι είναι εύθραυστο σπάει, γλιστράει πάνω του.

Έχει βρει το νόημα.

Αγάπη και μνήμη.

Καρκίνος κι απελευθέρωση.

Είναι όμορφος, για αυτό σου λείπει.

Μα είναι αλλού, γιατί δεν αξίζεις μία.

Η εκδίκηση είναι να θυμάται.

Η εκδίκηση είναι να μην εκδικείται.

Η εκδίκηση είναι να είσαι εσύ.

Ο καθρέφτης κι η μυρωδιά σου.

Η παρωπίδα κι ο σκοπός σου.

Το σπίτι που μεγάλωσες και μισείς.

Η μάσκα που φοράς και σε οδηγεί.

Η έλλειψή του κι η ασχολία σου μαζί του.

Η μοναξιά κι η ψευδαίσθηση πως δεν είσαι μόνος.

Δεν είναι μόνος.

Έχει ψυχή, κοιτάει μέσα σου, σε λιώνει.

Θυμήσου και κλάψε, κάτσε και γράψε.

Ενίσχυσε τη σαπίλα, την ψεύτικη ανάσα.

Σαν φωτιά στο σκοτάδι.

Σαν άλογα που καλπάζουν.

Σαν τη λάμα του μαχαιριού, να γυαλίζει.

Σαν ξυράφι, σαν αγχόνη.

Την ηρεμία διακρίνει, απλώνει νεκροσέντονο.

Τα λόγια του που αγάπησες, τα όσα ξεχνάς.

Το μίσος που κράτησες.

Τη φλόγα που έσβησες.

Η φλόγα του καίει, αυτό να θυμάσαι.

Ακόμα κι αν σβήσει, μένει καπνός.

Άσπρος, αγνός, σαν χιόνι.

Στις κορυφές που δε θα φτάσεις ποτέ.

06 August, 2019

ΑΠΟΙΚΙΑ.

Η άσχημη μυρωδιά είναι στοιχείο του σκουληκιού. Βαφτίζει κάθε περιοχή την οποία διαβαίνει με δυσωδία. Δεν έχει σημασία η εμφάνιση του, είτε όμορφο είτε άσχημο, το σκουλήκι είναι πάντα το ίδιο. Αδύναμο κι ανασφαλές. Έχει έρθει από μακριά, συνήθως μεγαλωμένο έξω από την πόλη. Πόσο πολύ προσπαθεί να ανήκει. Οικειοποιείται συμπεριφορές, προσαρμόζεται εύκολα. Είναι συνήθως έξυπνο ή πολύ ηλίθιο. Αλλά πάντα βρωμάει. Νομίζει πως είναι κάποιο, όταν έχει κι άλλα σκουλήκια γύρω του. Αυτή είναι η λεγόμενη αποικία. Τα σκουλήκια συνήθως αποποιούνται την καταγωγή τους. Θέλουν να είναι πεταλούδες, αλλά δεν μπορούν, ακόμα και να μεταμφιεστούν, θα τα προδώσει η μυρωδιά τους. Σιχαίνονται ό,τι τα έφερε στη ζωή, μα συνήθως καταλήγουν να γίνονται ίδια με αυτό. Δε βγαίνουν στο φως της ημέρας, ζουν σε έναν δικό τους κόσμο. Συνήθως τα σκουλήκια διαβάλλουν το ένα το άλλο. Δείχνουν φιλικό πρόσωπο, κουβαλώντας το μεγαλύτερο φτυάρι στον σβέρκο τους. Νιώθουν μοναξιά. Ο καθρέφτης είναι ο μεγαλύτερος εχθρός του σκουληκιού. Συχνά θα δηλώνουν πως είναι κάτι, πως έχουν μια ιδιότητα. Είναι ένας τρόπος να πολεμήσουν την κενότητά τους. Ίσως ξυπνούν μια ημέρα και τους έρχεται η φώτιση. "Θα είμαι αυτό, θα πολεμάω ό,τι είναι διαφορετικό. Μα παράλληλα θα μισώ. Ό,τι είναι διαφορετικό, ό,τι είναι καλύτερο από εμένα. Θα το μισώ." Το σκουλήκι μπορεί να πλήξει και να κρυφτεί. Είναι μαθημένο σε αυτήν την τακτική. Μα στην ουσία πλήττει πρώτα τον εαυτό του. Μοναδικός σκοπός του σκουληκιού είναι να έχει την εύνοια της αποικίας, την οποία θα εξακολουθεί να διαβάλλει. Δεν έχει ηθικούς φραγμούς, το μίσος το τυφλώνει. Αυτή είναι η δική του μέγγενη, ο δικός του βραχνάς. Όσα σκουλήκια και να έχει γύρω του, δε θα γεμίζει ποτέ. Για αυτό και παρασιτεί, δε ζει. Τρέφεται από τη μιζέρια του ή τη μιζέρια που προκαλεί. Και τελικά πεθαίνει μόνο του ή δε γεμίζει ποτέ. Αν το σκουλήκι αντιληφθεί την κενότητά του, πράγμα δύσκολο, ίσως καταφέρει να ξεπεράσει τον εαυτό του. Μόνο τότε μπορεί να γίνει πεταλούδα. Όσο έχει μίσος, θα είναι τυφλό, κάτω από τη γη, θα σκάβει και θα ραδιουργεί. Θα νοσεί και θα πονάει. Δε θα πετάξει ποτέ.

16 July, 2019

ΡΙΖΕΣ.

Η ζέστη το σώμα του λιώνει.

Κερί μετατρέπεται σε λίμνη υγρή.

Οι πρόκες στα χέρια σκουριάζουν και πέφτουν.

Ο ήχος που βγάζουν, χτυπώντας στο πάτωμα...

Ακούγεται σαν ουρλιαχτό.


Το δέντρο σαπίζει, οι ρίζες ξερές.

Του μένει μια θλίψη, πληγές ανοιχτές.

Ό,τι κρατούσε με πρόσημο συν.

Ναδίρ το ορίζει.

Εις το επανιδείν.

09 July, 2019

ΚΥΣΤΗ.

Ποιήματα, παραληρήματα, ιστορίες (πρόσφατες και μη), συνδυασμένα με εικόνες ενός κόσμου βυθισμένου σε σύγχυση.

Χαρακτήρες χρωματιστοί στήνουν χορό με μαύρες σκέψεις και μεμψιμοιρίες. 

Αυτοί είναι οι κόσμοι του Άρη και του Λάμπρου, μέσα από το project «Κύστη».

Περισσότερα σκίτσα και ποιήματα, θα ακολουθήσουν.

Κλικάρετε σε κάθε τίτλο για να τσεκάρετε το καθένα ξεχωριστά.

ΚΑΜΠΟΥΡΑ.

Όταν έχεις δει βαθιά μέσα στο σκοτάδι.

Όταν ξέρεις πως είναι και πλέον δεν το φοβάσαι.

Ή μήπως το φοβάσαι πολύ;

Όταν έχεις πιάσει πάτο.

Όταν έχεις αδικήσει.

Όταν έχεις αδικηθεί.

Όταν ξεχνάς τι έχει προηγηθεί.

Όταν κρατάς μόνο την άσχημη στιγμή.

Όταν θολώνεις και μισείς.

Όταν θολώνεις και σιχαίνεσαι τον εαυτό σου.

Όταν πολεμάς αόρατους εχθρούς.

Όταν στρέφεις τον πόνο που πήρες από το σπίτι σου, αλλού.

Όταν δίνεις πόνο εκεί που δεν το αξίζει.

Όταν ρουφάς πόνο.

Όταν ζεις μέσα από αυτόν.

Όταν μαζοχίζεσαι.

Όταν πονάς κι είναι οικείο.

Όταν εκείνο το Σάββατο, πήρες τη μαμά σου να σε σώσει μην κρεμαστείς.

Όταν έπαθες δηλητηριάση.

Όταν σε πολέμησαν.

Όταν δε σου έδωσαν τον λόγο.

Όταν δε σου δίνουν τον λόγο.

Όταν φοράνε παρωπίδες.

Όταν γίνονται αυτό που μισούν.

Όταν γίνονται οι εχθροί που πολεμούν.

Όταν ο καθρέφτης είναι το μόνο εμπόδιο.

Είμαι εκεί.

Είσαι κι εσύ.

07 July, 2019

ΒΗΜΑ.

Μέσα στις φλέβες του κυλάει μαύρο υγρό. 

Στο στόμα έχει φίμωτρο, σκουριασμένο από καιρό.

Είναι νόσος ή νοσεί, κανείς δεν ξέρει.

Δεν έχει όνομα, δεν έχει φύλο.

Περιφέρεται και μολύνει.

Δεν είναι περσόνα, είναι πτυχή.

Δεν είναι ψέμα, είναι ψυχή.

Στο διάβα της λούζει ό,τι καλείται άνθρωπος.

Είναι ένστικτο βαθύ.

Είναι βία σπιτική.

Είναι λάθος οπτική.

Είναι θάνατος του παλιού εαυτού.

Είναι το απόλυτο βάθος.

Η άβυσσος και το "δεν πάει πιο κάτω".

Είναι σήκωμα από τον τάφο.

Είναι εξέλιξη κι ειρήνη.

Είναι θάνατος εσωτερικός.

26 February, 2019

ΜΑΝΔΥΑΣ.

Στο πιο βαθύ σκοτάδι.

Ακριβώς πριν το χάραμα. 

Υφαίνω μια ακολουθία αιχμηρή. 

Ό,τι διαμορφώνει το είναι. 

Ό,τι σκαλίζει την ψυχή. 

Παρορμητικά αφοσιώνομαι για λίγο ή πολύ.  

Και βλέπω το σώμα να είναι ένα σακί που σαπίζει. 

Τυχαία δοσμένο ή γονιδιακά κληροδοτημένο τελικά; 

Φέρει μέσα του φόβους κι ανασφάλειες.

Αίμα, νερό
, έντερα και σκατά.  

Η συνείδηση ορίζεται από εξωγενείς παράγοντες, διαμορφώνοντας την ατέλεια. 

Και νιώθω αυτήν την εσωτερική μοναξιά που αδυνατώ να κοροϊδέψω. 

Είναι κατάθλιψη προερχόμενη από ξίφη σκουριασμένα. 

Δεν ανήκω πουθενά και νιώθω τα πάντα. 

Μα κυρίως φοβάμαι να με φροντίζω.

Μια υποχρέωση απέναντι στην αυτοτιμωρία.

Αργά και σταθερά αφαιρώ τον διάφανό μου, θλιβερό μανδύα.

14 January, 2019

ΒΟΜΒΕΣ, 02.

Ο παππούς μου (πατέρας της μάνας μου) πέθανε τον Δεκέμβρη του 2005. Η γιαγιά μου αφέθηκε μετά τον θάνατό του. Πήρε βάρος, έχασε την όρεξή της για ζωή. Τη θυμάμαι, τουλάχιστον τα 10 τελευταία χρόνια να είναι κατάκοιτη ή την πορεία της προς τα εκεί. Είναι ή 95 ή 97 ετών, δεν ξέρει πότε έχει γεννηθεί, δεν τους δήλωναν τότε. Είμαι στενοχωρημένος και το ήξερα, γιατί αλήθεια είναι από τα λίγα άτομα στη ζωή μου που αγαπώ τόσο πολύ. Είναι ίσως ο μοναδικός άνθρωπος  που έχω γνωρίσει και δεν έχει πει ποτέ κακό για κανέναν. ΠΟΤΕ. Ούτε καν για τον πατέρα μου, που πλήγωσε την κόρη της, της γάμησε τη ζωή. Πάντα μου έλεγε ο «Νικολάκης» με αγάπη για αυτόν. Βαθιά χριστιανή, από αυτές που δε ζαλίζαν αρχίδια, κρατούσε την πίστη της για τον εαυτό της, πάντα υπομονετική, ανεχόταν τα κέρατα του παππού μου (μεγάλος έκφυλος, μάλλον κυλάει στην οικογένεια). Σήμερα την είδα στο κρεβάτι της. Μένει εδώ και κανά δυο χρόνια στο δωμάτιό μου, στο σπίτι που μεγάλωσα. Εκεί την έχει η μάνα μου για να την φροντίζει. Σπάνια γυρνάω στην Πετρούπολη να τους δω. Πάντα βαραίνω εκεί, αλλά στο τέλος χαίρομαι για κάποιον λόγο. Είναι αυτή η γνώριμη χαρμολύπη που με τρέφει, η αγάπη για τον ξάδελφό μου και η οικειότητα με τον αγαπημένο μου καγγουρότοπο. Όπως και να έχει η γιαγιά μου πεθαίνει. Έχει πάει πολλές φορές να συναντήσει τον φίλο της , έτσι της λεώ για τον Θεό της, αλλά πάντα η μητέρα μου είτε θα τη γλιτώσει με αλάτια κτλ ή θα συνεχίσει με κάποιο τρόπο να επιβιώνει. Ξέρω πως θέλει να πεθάνει, μου το έχει πει, έχει κουραστεί και νιώθει βάρος για τους άλλους. Αλλά μάλλον είναι κοντά, αυτό είδα σήμερα, πρώτη φορά τόσο πολύ. Μου το είπε η μάνα μου μερικές ημέρες πριν, πως είναι στα τελευταία της. Άρχισα να κλαίω στο τηλέφωνο, δεν ξέρω πως μου βγήκε λύθηκα. Το ίδιο ένιωσα και σήμερα, όταν ήμουν δίπλα της και της μίλησα. Με κατάλαβε, το ένα μάτι της είναι τυφλό από τον καταρράκτη, το άλλο κουτσοβλέπει. Το μυαλό της δεν έχει παρακμάσει, δυστυχώς για αυτή. Μιλήσαμε κι ήθελα να τη χαιρετήσω, είχα δει στον ύπνο μου πως χάνω ένα δόντι που ήταν σάπιο μέσα για καιρό. Τώρα ήρθα γιαγιά μου, μπορείς να φύγεις πια. Ήξερα πως ήθελε να με δει. Της έκανα πλάκα να μου γράψει το σπίτι και πως θα πετάξω την κόρη της και τα άλλα της παιδιά εξω. Μόνο την ξαδέλφη μου θα κρατήσω εδώ να μου δίνει 300 ευρώ το νοίκι. Κάτι τέτοιες μαλακίες της έλεγα και γελούσε κι ένιωθα όμορφα να τη βλέπω.
Και μετά πήγα στην αδελφή μου. Να δω τον ανηψιό μου. Από κάτι που είναι κοντά στο τέλος πήγα σε κάτι που σφύζει ζωή. Στη γιαγιά θα γυρίσω σε λίγο. Μάλλον έχω μαλακώσει ή αφήνω την αγάπη που έχω μέσα μου να βγει εκεί που πρέπει. Είναι η τέταρτη φορά που βλέπω τον 8 μηνών ανηψιό μου. Είπα στην αδελφή μου όταν μας έβγαζε φωτογραφία. Δείχνε τη του στο μέλλον και πες του, αυτός είναι ο απόμακρος θείος σου που αυτοκτόνησε, αλλά σου αφήνει όλα του τα πράγματα. Τις κλασσικές μου μαλακίες. Ο μικρός σε κάποια φάση κοιμόταν στην αγκαλιά μου κι ένιωθα όμορφα να τον κρατάω. Δε θα μπορούσα με τίποτα να έχω δικό μου παιδί, είναι μεγάλη ευθύνη και δεν το έχω. Όμως βλέπω την αδελφή μου και τον άντρα της να είναι τόσο χαρούμενοι. Να μεγαλώνουν ένα για τώρα αθώο πλάσμα. Και σκέφτομαι πως αυτή η μικρογραφία ανθρώπου δεν ξέρει πόσο σκατά είναι η ζωή στο συνολό της, όταν τη βλέπεις ρεαλιστικά. Δεν ξέρει τι πόνους θα τραβήξει και χαμογελάει όταν βλέπει τα μάτια μου από κοντά να γουρλώνουν. Και ηρεμεί και κοιμάται στην αγκαλιά μου. Και σκέφτομαι πως η ζωή είναι όμορφη για την αδελφούλα μου και νιώθω πως έχω ωριμάσει και εκδηλώνω κάπως το όμορφο που έχω μέσα μου και κρύβω σα μαλάκας. Και μετά από αυτή την μικρή παρένθεση χαράς, γύρισα στο σπίτι να χαιρετήσω τη γιαγιά μου για, ελπίζω να ηρεμήσει, τελευταία φορά. Και της έφερα και τον πατέρα μου τον αυτιστικό που ένιωθε άβολα, αλλά τελικά ηρέμησε ο μαλάκας. Κι όταν κατάλαβε μέσα στη μαστούρα του dmt ή ό,τι σκατά κυκλοφορεί στο κεφάλι ενός ανθρώπου που πεθαίνει σιγά σιγά, του είπε είσαι ο Νίκος ο Σμυρνώφ. Και του χάιδεψε το χέρι η γιαγιά μου, με τόση αγάπη, του μαλάκα που διέλυσε την κόρη της. Και μετά πήγαν μέσα οι γονείς μου, οι χωρισμένοι από το 1997. Κι έκατσα μόνος μου με τη γιαγιά και της χάιδευα τον ώμο της που είναι αποστεωμένος και το δέρμα σαν αφρός. Στον έφερα και τον Νικολάκη, τώρα μπορείς να φύγεις ήσυχη. Και της είπα πως την αγαπάω και πως όλοι την αγαπάμε και πως δεν έχω γνωρίσει ποτέ καλύτερο άνθρωπο στη ζωή μου, πιο γλυκό, χωρίς καμία κακία, γαμώ τον κόσμο που ζούμε και σιχαίνομαι. Και μου είπε ένα ξεψυχισμένο κι εγώ σας αγαπάω και γύρισα το κεφάλι μου και έκλαιγα σαν μικρό παιδί ο καριόλης, έκλαιγα και την αποχαιρετούσα μέσα μου, όπως κλαίω και τώρα που το γράφω και μου τρέχουν μίξες. Και την ένιωσα να χαλαρώνει, πως είπε το γεια της. Και βλέπω πως κάποτε το 2014, οταν επέστρεψα από τη Βουδαπέστη, τον Αύγουστο, είχα κάτσει μαζί της κι έπινα μπάφους όσο μιλούσαμε και με ρωτούσε αν καπνίζω. Καμιά φορά γιαγιά μου, ναι. Που να ήξερε. Και τότε την είχα ρωτήσει, τι είναι η ζωή και μου είχε πει πως είναι πόνος, με το μάτι το ένα το καλό να δακρύζει (θα βάλω το ποίημα που έγραψα καπάκια μετά από αυτό, λίγο πιο κάτω). Γιατί πόνος; Το κατάλαβα όταν έκανα παιδιά μου είχε πει. Και τώρα που παραληρώ και γράφω συνειδητοποιώ πως ίσως να είχε άδικο γιατί βλέπω την αδελφή μου να είναι τέρμα χαρούμενη τώρα που έκανε παιδί. Αστείο, σκέφτομαι αυτό το πράγμα τώρα και γελώ. Και δεν ξέρω τι θα γίνει με τη δική μου τη ζωή, δε με νοιάζει τόσο, απλώς προσπαθώ να είμαι καλός τελευταία ή να αποφεύγω καταστάσεις που μπορεί να έχω δίκιο, αλλά δε βγάζω άκρη. Και δε γαμιέται όλα τελειώνουν κι αρχίζουν και τώρα αφήνω το μυαλό να χαθεί πάλι και να γράφει όπως γουστάρω πιο πολύ, καμμένα. Αλλά είναι αργά και βαριέμαι, πάω να ποστάρω γιατί είμαι ανασφαλής και σε τρολάρω καμιά φορά, αλλά είμαι αληθινός στο βάθος και το ξέρεις. Καλήμερα ή καληνύχτα, εσένα που φτάνεις ως εδώ. 

Αυτό είχα γράψει το 2014, μετά την κουβέντα μας.

08 January, 2019

ΒΟΜΒΕΣ, 01.

Όταν γράφω αυτόματα, χωρίς να διορθώνω, νιώθω ζωντανός. Νιώθω όπως όταν τραγουδάω και νιώθω ελευθερία. Είμαι βαθύς και πολλές φορές έχω υπάρξει μαλάκας. Είναι κρίμα που δε με βλέπεις να βελτιώνομαι και να μαθαίνω από τα λάθη μου. Όχι πως θα σε νοιάξει πια. Δεν έχει σημασία, ίσως κάποια στιγμή ξανα βρεθούμε. Δε διορθώνω τίποτα κι αφήνω το μυαλό να γράφει για εμένα χωρίς στοπ. Όσο ακούω μουσική με τα ακουστικά μου, το βράδυ το σκοτεινό. Και νιώθω ένα απέραντο κενό αλλά και μια ηρεμία πια. Κάθε χρονιά που τελειώνει σκέφτομαι να γράψω ένα βιβλίο που να την περιγράφω. Κάθε χρονιά είναι και πιο γεμάτη με δράματα ή και όχι. Αλλά πάντα θα είναι έντονα, πάντα κάτι περίεργο θα γίνεται. Θα νιώθω πως όλα είναι ψεύτικα και είναι μια σπείρα. Δε θα βγάζω νόημα όσο με διαβάζεις και δε με νοιάζει πια, δεν γράφω για κανέναν και γράφω για όποιον με νιώθει. Όταν ακούω ψυχοδραμα και φάρα τους νιωθω τη μοναξιά τους και νιώθω κάπως οικεία. Περιέργως δεν νιώθω μόνος μου τότε. Όταν τραγουδάω και κλείνω τα μάτια μου, είναι σαν να είμαι στο δωμάτιο μου, όπως κάνω όταν ακούω μόνος μου τη μουσική μου, να κουνιέμαι αυτιστικά και να χάνομαι να χορεύω. Και να μη με νοιάζει τι θα πεις ή αν φανώ αστείος. Προσπάθησα να σας βρω, εσάς που θεωρώ υπεύθυνες για τα στένσιλς. Όχι για να τσακωθούμε, αν ήθελα σας εξέθετα κι εγώ. Αλλά δεν το κάνω γιατί όσο και να μην πιστεύετε πάντα θα νιώθω αγάπη για εσάς και θα μου λείπετε. Κάθε μία με διαφορετικό τρόπο. Αλλά αν από την άλλη κάνω λάθος και απλώς το έγραψαν άτομα που δε με ξέρουν καν, κρίνοντας με από το βιβλίο μου και μόνο, τότε λυπάμαι εσένα που έπιασες το σπρέι, λυπάμαι το μίσος που έχεις μέσα σου και πραγματικά αν κάποιος σε έχει πληγώσει στο παρελθόν θα το καταναοήσω. Αλλά δεν ήμουν εγώ. Τα λάθη μου τα ξέρω κι είμαι πάντα ανοιχτός να τα συζητήσω. Γιατί δεν τα έχω κάνει μόνος μου. Ήσουν κι εσύ εκεί. Και να θυμάσαι τη δική σου στάση, να κρίνεις την δική σου καμπούρα κι όσα έχεις πει. Αν δε βγάζω νόημα δε με νοιάζει, είμαι μόνος μου τώρα και πυροβολώ κι ας μου επιτίθεσαι ανώνυμα, ενώ το ξέρεις πως αυτό δεν το αξίζω. Γιατί αυτό που ενοχλεί είναι η απόρριψη κατά κύριο λόγο. Το ξέρω, μου το έχουν κάνει κι έχω νιώσει λίγος και σκατά, έχω νιώσει πως με εκμεταλλεύτηκαν και κάποτε εξέθεσα ένα άτομο που αγαπούσα γιατί με πλήγωσε. Όμως το αφήσαμε πίσω θεωρώ. Δεν ξέρω τι παίζει και ποιος ασχολείται, δε με νοιάζει. Πλέον κοιτάω τη δουλειά μου και προσπαθώ να μην ενοχλώ. Και μη νομίζεις πως σε όλο αυτό το διάστημα δεν έχω πληγωθεί ή δε με έχουν απορρίψει. Όμως δεν έκανα το ίδιο λάθος, δεν αντέδρασα, κι ας πληγώθηκα κι ας αφέθηκα κι η κοπέλα αυτή το ξέρει πως την αγάπησα. Και για αυτό μου μιλάει ακόμα, γιατί δέχτηκα τη σαπίλα της, αφού ομοιάζει τη δική μου. Κι ας είναι σε άλλου την αγκαλιά, δε με νοιάζει, ας περνάει καλά. Ο καθένας μας φτιάχνει τη φυλακή του. Εγώ έχω τη δική μου και το ξέρεις καλά αν με ξέρεις. Δεν μεμψιμοιρώ πια. Ούτε εδώ το κάνω, για αυτό κι έχω σταματήσει να γράφω. Για αυτό κι επειδή φοβόμουν το δράμα, με κούρασε. Αλλά δε γαμιέται, δεν κράζω, είμαι εδώ για να μιλήσουμε ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΤΕ, το ξέρεις. Όποιος κι αν είναι, ποτέ δεν έκλεισα πόρτες ή ακόμα και να το έκανα για λίγο ή πολύ τελικά στο τέλος ήμουν εκεί. Ψάξε με και θα με βρεις. Όπως και να έχει, το 2018 έχασα τη δουλειά μου, αλλά δε γαμιέται κι αυτό. Ως αποτέλεσμα είχε να φύγω από τους slavebreed μιας και αφεντικό ήταν ο drummer  μου. Βαριέμαι να το αναλύσω, είναι και 6 το πρωί κι είμαι καμμένος. Πλέον γελάω με τις σκέψεις μου. Θα αρχίσω να τις καταγράφω λέω και να τα πετάω έτσι στο blog. Και στο κωλόφβ, είμαι μαλάκας σκέφτομαι και τώρα αφήνω το μυαλό μου να γράφει πιο γρήγορα. Στοπ για μια τζούρα. Επιστροφή με γάρο στο χέρι. Λες να κάνω κανά κομμάτι μου χιπ χοπ. Περιμένω να γραφτεί το ασερόε να βγάλω πάνω την ψυχή μου. Με πλήγωσες πολύ με δύο πράγματα που μου είπες. Σου έχω πει τόσα κι εγώ, είμαι τοσο μαλάκας μα μου λείπεις φίλη μου. Το ξέρεις πως όσα γράφω είναι αληθινά και τα νιώθω. Αλλά δε σε ζήλεψα ποτέ για τις σπουδές σου. Το ξέρεις. Αυτά με πείραξαν και με έκοψαν. Αλλά μάλλον το αξίζω αυτό το μίσος ή ό,τι. Να είσαι καλά όπου κι αν είσαι κι εσύ και η φίλη σου. Το εννοώ. Θέλω να είμαι καλά, φέτος θα διώξω κάθε τι τοξικό όσο μπορώ. Προσπαθώ να μην πληγώνω κόσμο και να δωθώ κάπου, αλλά ματαίως, είναι οι κύκλοι που κινούμαι, για αυτό και ξέφυγα. Άνοιξε το μυαλό μου και νίκησα το retroactive μου σε μεγάλο βαθμό, όπως και πολλούς ψυχαναγκασμούς μου. Σε ένα επίπεδο σε ευχαριστώ εσένα με το στένσιλ. Με τρόμαξες και μαζεύτηκα έγινα πιο σοφός. Δεν είμαι σεξιστής, ποτέ δεν ήμουν. Ούτε μισογύνης, το αντίθετο ακριβώς επειδή αγαπώ πολύ εδώ κι εκεί όταν δεν είμαι με μία τα κάνω σκατά. Κι αυτό όμως το έκοψα, άραζα, ήμουν ήσυχος κι έβρισκα τον εαυτό μου. Όταν αφέθηκα σε ένα υποτίθεται ελεύθερο περιβάλλον με έδιωξαν, ίσως βρήκαν την ευκαιρία, γιατί πίσω από όλα υπάρχει ζήλεια για αυτό που είμαι. Αλλά εγώ δεν είμαι ανταγωνιστικός, πάντα θέλω να συνεργάζομαι ή να κάνω σεξ ελεύθερα (όταν δεν είμαι σε σχέση). Φέτος πρώτη φορά βρήκα δύο κοπέλες κι ήμουν καθαρός απέναντί τους, μμμ το έχω κάνει και πιο παλιά. Και μπορώ να τις κοιτάω στα μάτια, η μία είναι αυτή που με πλήγωσε και ξηγήθηκε λίγο μαλακισμένα ή πολύ. Η άλλη είναι η Κίρκη από το νησί που οκ δεν είναι η ώρα ίσως ή δεν ξέρω έιμαστε και οι δυο πολύ σαταναδες ή αυτή είναι πιο πολύ απο εμένα και τη φοβάμαι. Όπως και να έχει είμαστε ακόμα φίλοι βαθιοί και νιώθω αγάπη για το άτομο της, αγάπη πάνω απο την ερωτική, όπως αγαπάω τον Κοντάν και τον βαγγέλη. Βρήκα επίσης έναν άνθρωπο που τρία χρόνια κάθε ημέρα άφηνα το retroactive μου να με τρώει και να τον μισώ. Κι αυτός ο άνθρωπος με πήγε κραβ μαγκά και ξεκίνησα και κάνουμε πάλι παρέα και νιώθω μαλάκας που του κρατούσα κακία, αλλά είμαστε πάλι κοντά και γουστάρω. Κι άλλα παιδιά που αγαπώ και με αγαπούν, γιαννάκο μου για εσένα λέω ενοχικέ αδελφέ μου. Και πλέον βαριέμαι να γράψω άλλο, αν με ξαναπιάσει αυτή η μανία θα τα πετάω εδώ. Αν έφτασες μέχρι εδώ, όποιος κι αν είσαι, σε ευχαριστώ.

03 January, 2019

2018, ΧΩΡΙΣ ΤΟΝΟΥΣ.

Ηρθα αντιμετωπος με τον εαυτο μου και τα λαθη μου. Εχασα ανθρωπους που καποτε με αγαπουσαν, ειπα ψεματα. Το επιθετο μου γραφτηκε σε τοιχους, ανωνυμα, χαρακτηριζοντας με κατι που δεν ειμαι (και το ξερεις καλα). Τα βρηκα μαζι σου, βαθια μου αγαπη κι αδελφη ψυχη. Τα σπασαμε μα παντα υπαρχουμε. Γνωρισα εσενα, ανωμαλε αδελφε μου, αλλα με πληγωσες, μαλλον δεν το νιωθεις τοσο βαθια οσο εγω. Δεν πειραζει. Εφυγα απο τρεις μπαντες, μονο ο Ουγγρακος μου εμεινε και περιμενουμε, χιχι. Βγαλαμε το ασεροε, εφυγε ο ντραμμερ πριν ξεκινησουμε τις συναυλιες. Βρηκα καινουριο, τυπο που γουσταρω. Λιγο πριν αρχισει τις ηχογραφησεις, ο Ουγγρακος εσπασε τα χερια του, τωρα ξεκινα να γραφει παλι. Μας πηγε πισω. Δεν πειραζει. Προσπαθησα να μην εχω δραματα, εμπλεξα με ανθρωπους υποτιθεται ανοιχτομυαλους, αφησα παλι στιγμα χωρις να το θελω. Αντιμετωπισα ενα ειδος φασισμου, αρχισα να φοβαμαι να γραφω. Δεν εξεθεσα, δεν πηρα θεση, απεχω. Οχι γιατι φοβηθηκα να μιλησω για τα στενσιλς η ο,τι συζητουν οσοι δε με ξερουν. Αλλα γιατι σκεφτηκα αυτο που δε σκεφτεσαι εσυ που επιασες το σπρει. Εσυ ησουν παντα σωστος ανθρωπος; Ησουν παντα ειλικρινης; Θυμασαι τι εχουμε μοιραστει; Μαζι ημασταν. Δεν πειραζει, οσο και να μου περνουσε απο το μυαλο να μιλησω, οσο κ να προσπαθησα να σας βρω. Παντα ειμαι εδω για διαλογο. Αργα η γρηγορα, παντα ειμαι εδω. Μα ειδα κατι συνηθες. Ανθρωπους σε ομαδες που πρεσβευουν υποτιθεται την ελευθερια, να γινονται αυτο που πολεμουν. Αποκλειοντας κατι, κανοντας καθε εξωγενη παραγοντα εχθρο, καταληγοντας να γινονται οι χειροτεροι «φασιστες». Και μεσα σε ολα, προσπαθησα κι ημουν τιμιος. Εκει τον Αυγουστο, μετα τον Αχερωντα. Ειπα να ηρεμησω και αφεθηκα. Κι ας ξηγηθηκες με αθλιο τροπο δεν κρατησα κακια.  Δεν αντεδρασα. Αυτη ειναι η αντιθεση μου με οσους ασχολουνται. Τι αλλο; Βρηκα ξανα τον συγκατοικο μου κι αδελφο, βρηκα παλιους φιλους και φιλες. Εγινα θειος και βλεπω την αδελφη μου, τοσο χαρουμενη κ νιωθω αγαπη για αυτη. Ξεκινησα επιτελους κραβ μαγκα κ νιωθω ομορφα, αδειαζει το μυαλο μου. Κι οσο και να μαυριζω, οσο κι αν καιγομαι απο μαυριλα η μοναξια, ειπα, δεν πειραζει. Ολα ειναι φασεις και συνεχιζουμε.

19 September, 2018

ΛΕΩ ΝΑ ΓΔΥΘΩ.

Γιατί καμιά φορά με πιάνει και δε φοβάμαι κι ας έχω κάνει μαλακία. Τα κάνω σκατά και δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω πολλές φορές τα καάνω σκατά όλα σκατά

και κάνω παύση και το βλέπω και λέω τι νόημα έχει αφού με μισούν πλέον και πρέπει τελικά ή και όχι δε με έχουν ακούσει. αλλά είναι τόσα και τόσο κάψιμο και το μυαλό μιλάει

και όταν βλέπω τον μαλάκα τον χοντρό δεν ξέρω πόσα χρόνια είχαμε να αράξουμε οι δυο μας καίγομαι γάμα τα

και μετά κοντάν μου λείπει να αράζουμε αλλά δε γαμιέται αφού περνάει καλά τον αγαπάω κι ελπίζω να το δει αν τελικά δημοσιεύσω αυτή τη μαλακία που γράφω τόση ώρα και μάλλον θα το κάνω

κι ακούω το βαράς χαρμάνα ενώ είμαι κομμάτια αλλά και πάλι ακούραστος και μου έστειλες σήμερα ξαφνικά εσύ ένας μικρός σατανας

και το αντιμετωπίζω πλέον, με μαθαίνω έχω κάνει πρόοδο και νιώθω μαλάκας που ήταν τόσο απλό, είμαι μαλάκας για λάθη και την κτητικότητα και το δέχομαι αλλά κάθε μέρα σας σκέφτομαι και τις δύο γαμώ το

απλώς έχω άπειρους εαυτούς, είμαι τρελός μάλλον αλλά μπορώ να με ελέγχω

και στα αρχίδια μου για το τι θα πεις άμα με διαβάσεις όποιος κι αν είσαι, έχω φίλους βαθιούς που με ξέρουν τι είμαι. κι εσείς οι δύο με ξέρετε στο καλό μου, αλλιώς δε θα είχε τόσο δράμα

και μου λείπει η ηρεμία αλλά πλέον την κυνηγώ και την επιδιώκω κι είναι ωραία

παίζω με ασερόε και σκιά και γαμάει νιώθω τόσο όμορφα τόση όρεξη και χαρά να το κάνουμε μεγάλο

και στενοχωριέμαι για σλέηβ για τη φάση αλλά έχω απογοητευτεί και κάτι πρέπει να αλλάξει

δε γαμιέται το ανεβάζω αυτό τώρα, αναρωτιέμαι, και με ξέρω, θα το ανεβάσω

θα νιώσω τη γνώριμη πίκρα στο στομάχι, στην αρχή
την αδρεναλίνη και θα καώ

και για αυτό θα το κλείσω τώρα να το κάνω μπαμ μπαμ ποστ στο φέησμπουκ μπας και το δεις

και ξέρω πως θα συνεχίσεις να με μισείς, αλλά είναι κρίμα για εσένα μέσα σου, στην τελική αν είμαι τόσο σάπιος, πέτα με μακριά, δεν αξίζω να σε νευριάζω πια, δεν έχω κακή πρόθεση, το ξέρεις μέσα σου, κι αν απομονώνεις ΜΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑ πάνω στον θυμό μου το μαλακισμένο μυαλό μου και σε σένα και στην άλλη ξέρεις πως δεν το εννοώ

τώρα πάλι αναρωτιέμαι αν θα το ανεβάσω αυτό κι αν θα προκαλέσω δράμα, και μετά σκέφτομαι πως ο χένρυ μίλλερ είπε πως οι μεγάλοι καλλιτέχνες πρέπει να σκοτώσουν κάθε ρομαντισμό (συναίσθημα το καταλαβαίνω εγώ) μέσα τους. Αλλά αυτό δεν το κάνω. Απλώς δε με νοιάζει, άμα θέλετε ελάτε μπροστά μου, όποιος θέλει. όχι για μάπες, όχι για τσαμπουκά αλλά για στρεητ κουβέντα

βαριέμαι, το ανεβάζω, σκατά, αλλά δε γαμιέται.

edit: ΔΕΝ το πόσταρα στο φβ, προτιμώ να το δει όποιος τον αφορά. Οπότε αν έχεις φτάσει μέχρι εδώ, μάλλον με τσεκάρεις και σε αφορώ με κάποιον τρόπο.

30 August, 2018

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ "ASEROE" BOX-SET.

Στο βαθύ σκοτάδι εκκολάπτεται το σκουλήκι, βαθιά μες στο μυαλό μας.

Τροφή του είναι τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, σταθερά τα απομυζεί.

Μεγαλώνει μέσα μας όσο μεγαλώνουμε, πάντα μας συντροφεύει.

Οι παιδικοί φόβοι, η αγοραφοβία, η εσωτερική μοναξιά, εκεί, από την αρχή.

Η πρώτη απογοήτευση, το τέλος της αθωότητας, η απότομη μετάβαση στο πένθιμο.

Ο ρεαλισμός της ζωής, σαν ρυπαρό νερό, ορμητικά μας περιλούζει.

Θρέφοντας το σώμα του σκώληκα, διογκώνοντας τους φόβους μας.

Τα μάτια μαυρίζουν, γυαλίζουν, η αϋπνία, το βραδινό κλάμα.

Το άγχος στραγγίζει κάθε διάθεση για αλλαγή, προσκαλεί την οκνηρία.

Φίδια ξεχύνονται απ’ το στόμα μας, φράζοντας την τραχεία κατά την έξοδό τους.

Η λοβοτομή φλερτάρει συνεχώς με ό,τι θα αποτελέσει λύση.

Σκοτώνει, προσωρινά, το εσωτερικό σκοτάδι, αυτό που μας μολύνει.

Μα ο φόβος βρίσκει δίοδο, εισέρχεται απ’ το στόμα, σαν ομίχλη.

Το γνώριμο, το σύνηθες, η ολοκλήρωση του μαζοχιστικού μοτίβου.

Βαδίζουμε μόνοι, προσκαλώντας ανάγκες κι ανασφάλειες.

Απελπισμένοι, κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας για να μη μας σιχαθούμε.

Πείθοντας το μυαλό μας με ψέματα, πάχνη πυκνή, πως: «...η ζωή αξίζει».

Ασάλευτο το παρελθόν, ο πιο αυστηρός κριτής, ο δήμιός μας.

Ελιξήριο οι πίκρες, τα λάθη, τυλίγουν το κορμί, θεριεύουν το σκουλήκι.

Η πορεία προς το τέλος, η μη νοηματοδότηση, οι σπείρες που μας στραγγαλίζουν.

Η παρατήρηση, η εμπειρία, η απόλεση του φόβου κι η επανάκτησή του.

Το νοητικό κελί, η μήτρα, η μεταλαμπάδευση της αρρώστιας.

Στροβιλίζοντας τη σκέψη ανηλεώς, αδιάκοπα, σε ημισκότεινα δωμάτια.

Κάποιο μοναχικό χάραμα, την ώρα που ακούμε την καρδιά μας να χτυπάει.

Την ώρα που η μοναξιά κρατάει το χέρι μας και μια φωνή διατάζει την πράξη.

19 July, 2018

ΣΦΗΝΑΚΙ ΠΡΩΙΝΟ.

Τα πρωινά είναι τα πιο δύσκολα.

Πιο βαριά από μολύβι.

Κάνουν τα βράδια να φαντάζουν ένας "απλός περίπατος".

Όταν ανοίγεις τα μάτια.

Όταν αρχίζει να ξημερώνει.

Όταν δεν έχεις ύπνο.

Όταν προσπαθείς να κοιμηθείς την ώρα που άλλοι ξυπνάνε.

Για να μην έχεις τόση επαφή.

Γιατί τα βράδια ζεις κι απολαμβάνεις τη μοναξιά.

Την παρέα λίγων, το ίδιο κατεστραμμένων.

Τη μοναχική δημιουργία.

Τη σάρκα.

Το δωμάτιο και τον κόμπο στο στομάχι.

Πάντα κάτι θα χωλαίνει.

Θα ακροβατεί μεταξύ προσωρινής σταθερότητας και συνήθους αστάθειας.

Όσο μακριά και να φεύγεις.

Όσο και να ταξιδεύεις.

Όσες επιτύχιες και να έχεις.

Όσα άτομα και να γνωρίσεις.

Όσο έρωτα / σεξ / γαμήσια και να κάνεις.

Όσο και να δεθείς.

Όσο και να δημιουργείς.

Όσο και να ουρλιάζεις πόνους.

Πάντα κάτι θα χωλαίνει.

Μεταλλικούς ιστούς μέσα μας θα υφαίνει.

Όλο και πιο γεωμετρικούς, όλο και πιο σθεναρούς.

08 July, 2018

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ.

Όσα πέρασαν, πεθαίνουν.

Όσα αφήσαμε θα γίνουν αναμνήσεις.

Γλυκές ή μη.

Θα γίνουν πόνος, έλλειψη.

Θα γίνουν μίσος, αηδία.

Θα γίνουν λάθη, τιμωρία.

Και τίποτα δε θα έχει νόημα.

Παρά μόνο θα μαθαίνεις από αυτές ή και όχι.

Θα επαναλαμβάνεις λάθη, όποιος κι αν είσαι.

Από αντίδραση, από πόνο, από καύλα.

Όσο και να το αρνείσαι.

Έστω λίγο, θα ξυπνάει το σαράκι.

Τα βράδια που κάηκες, μέσα σου θα σαπίσουν.

Τα λόγια που ανταλλάξες κι έλεγες πώς είναι μοναδικά.

Τα συναισθήματα, το κλάμα, η ηρεμία.

Τα ταξίδια, οι πρόβες, οι μουσικές.

Τα ναρκωτικά, τα καψίματα, οι έρωτες.

Ό,τι είναι μοναδικό, είναι μια στιγμή.

Είναι η ανασφάλεια κι η σύνδεση.

Είναι η μοναξιά κι η ολοκλήρωση.

Είναι η καύλα κι η αφοσιώση.

Είναι η πίεση κι η ανεμελιά.

Είναι η θλίψη κι η ευτυχία.

Είναι η δημιουργία κι η απραξία.

Κι όλα είναι δίπολα.

Τίποτα δε μένει στη μέση.

Όλα πρέπει να κινούνται οριακά.

Γιατί έτσι νιώθεις ζωντανός.

Κι όσα πληγώνεις, σε λυτρώνουν.

Κι όσα λυτρώνεις, τα πληγώνεις.