12 June, 2018

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ "ASEROE" (Καινούρια κομμάτια).

Τις τύψεις διακρίνω
Να έρχονται γοργά
Ν’ απλώνουν πλοκάμια
Βαθιά στα σωθικά

Με βλέπεις να κλαίω
Και απορείς

Το σκότος που κρύβω
Το αγνοείς

Είν’ η ζωή που φεύγει απ’ τα χέρια μας
Τα δόκανα της στήνει
Είναι βραχνάς

Στον λαιμό
Στο μυαλό
Στην καρδιά
Στην ψυχή

Ύπουλα κι άπληστα ρουφάμε
Μοναξιά

Σε ό,τι μας λυτρώσει
Βάζουμε φωτιά

Ειν’ η ψυχή που φεύγει
Απ’ το στόμα μας

Φεύγει σιωπηλά

Κι ό,τι αγγίζουμε αρρωσταίνει
Μια ερινύα μας μιλά
Βελόνες μπήγει στο μυαλό μας
Τη θέληση απομυζά
                                                             
Με τρόμο ρουφάμε
Το σκότος το βαθύ
Μαχαίρια θωπεύουν
Την άρρωστη ψυχή

Εθίζει ο πόνος
Η μόνη συντροφιά
Οι τύψεις σκαλίζουν
Την πέτρινη καρδιά

Αμείλικτα ο χρόνος
Στραγγίζει το κορμί
Σαν πτώμα κινούμαι
Δε βρίσκω διαφυγή

29 April, 2018

Βιβλίο.

"Έγραψες ένα γαμάτο βιβλίο και δεν κάνεις τίποτα. Κάτσε να γράψεις κι άλλα..." ή κάτι τέτοιο μου είχες πει. Και τώρα σας θεωρώ συνυπεύθυνες στα όσα έχουν παίξει.

Το ανεβάζω ξανά, όχι για να προκαλέσω (για αυτό και το ποστάρω τώρα, 5 το πρωί, κλασμένος). Αλλά δε θα το μετανιώσω.

Γιατί ξέρετε πως είναι αληθινό και πάντα ξέρατε τι είμαι και τι έχουμε κάνει μαζί. Και είναι αστείο να συνειδητοποιώ πως ενώ το βιβλίο τέλειωσε το 2016, τα περισσότερα άτομα που περιγράφω έκαναν ΞΑΝΑ έρωτα ή σεξ μαζί μου ΚΑΙΡΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΤΟΥ. Όχι γιατί είμαι σατανάς και μαλακίες. Μόνο γιατί συνδεόμαστε βαθιά και καυλώνουμε κι είμαστε αληθινοί όταν είμαστε μεταξύ μας. Όσο και να μην το παραδεχόμαστε, όσοι έχουμε αυτό το πράγμα μέσα μας. Όσοι έχουμε αυτό που οι χριστιανοί θα έλεγαν διαόλι ή μίσος ή αγάπη ή το να νιώθεις γαμημένα μόνος κι όταν το βρίσκεις να το φοβάσαι. Κι αν ήμουν μισογύνης (γιατί ναι σε ένα επίπεδο με πειράζει που το είδε η αδελφή μου και το ξέρατε πως είναι έγκυος κι έχει το ίδιο γαμημένο επίθετο με εμένα, ΚΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ), τόσα χρόνια γιατί είχαμε αυτή την επαφή; ΚΙ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΕΙΡΙΣΤΙΚΟ ΓΙΑ ΝΑ ΝΙΩΣΕΤΕ ΑΣΧΗΜΑ, είναι η απογοήτευση μου για το ότι ενώ ναι, είμαι φουλ μαλάκας και το ξέρετε, ΤΟ ΛΕΩ γαμώ το, δε θα έκανα κάτι τόσο κακό, ΕΝΩ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΑΣ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Αυτό με στενοχωρεί πιο πολύ για εσάς, το που σκατά φτάνει κάποιος ή τελικά πόσο κακό του προκαλώ εγώ; Λες και δεν κάναμε σατανιές μαζί. Λες και δεν ξέρατε. Και κοίτα τελικά που πλατιάζω. Αυτό είναι, το έχω γράψει από μέσα μου, και το ξέρετε όσες τα ζήσαμε. Πως είναι αλήθεια.

Είχα καιρό να είμαι παρορμητικός, αλλά με έτρωγε.

Διαβάζεις / κατεβάζεις από εδώ:

24 April, 2018

ΣΤΙΧΟΙ ΓΙΑ "ASEROE".

Listen to it:


Στίχοι:

01.Απομόνωσις

Οι σκοτεινές εκφράσεις της ψυχής
Μολύνουν ράθυμα τον νου
Υφαίνουν τον ιστό τους μέσα στο μυαλό
Φωνές διατάζουν κλάμα γοερό

Είν’ οι σκέψεις και καραδοκούν
Σαν βδέλλες που διψούν για αίμα
Γνώριμα μοτίβα καλούν σ’ υποταγή
Οικεία θλίψη, γίνε εμμονή

Ένα σκιάχτρο αποκτά ζωή
Αναπνέει
Φέρει ενοχές

Φόβο προκαλεί

Σαν μαχαίρι
Σφάζει το παρόν

Με κυνηγά

Στα σκοτάδια του νου
Ενοχές κατοικούν
Σαν αγκίστρια αιχμηρά
Μνήμες φέρνουν ξανά

Με ρυθμό σταθερό
Καταλύουν μυαλό

«Σκιάχτρο με ακουμπάς»
«Την ψυχή μου διαλάς»

Μα το σκιάχτρο στυγνά
Μου απαντάει και γελά

«Σου μολύνω τον νου»
«Μ’ ενοχές αλλουνού»
«Λάβε μοναξιά»

Σαν βαρίδι
Η κατάρα μου

«Να πονάς»
«Μια ζωή θα πονάς»
«Στο βαθύ της ψυχής» 
«Μια φωνή»
«Θα κυβερνά»
«Τη ζωή σου που περνά»

Προβολές
Τύψεις
Ενοχές

Γεύομαι στάχτες
Ό,τι νεκρού
Οι αναμνήσεις
Ψυχορραγούν

Νιώθω νεκρός
Δίχως πνοή
Μία κατάρα
Με ακολουθεί
Με κυνηγά

Κλείνω τα μάτια
Ν’ αντιληφθώ
Αυτό το σκιάχτρο
Είμαι εγώ

Μια φυλακή
Δημιουργώ
Καθηλωμένος
Παραληρώ


02.Αποσύνθεσις

Ματαιότητα
Διέπει τη ζωή
Γεννάει την απραξία
Μιζέρια καλλιεργεί

Κενή ύπαρξη

Της θλίψης οι βελόνες
Βάλλουν τους βολβούς μου
Η ύπαρξη συνθλίβεται
Σε τοίχους νοητούς

Σαπισμένο σώμα
Σαν σάκος μεταφέρει
Ακραίες αμαρτίες
Η υπόσταση χωλαίνει

Μένος με διατρέχει
Ακράδαντα χτισμένο

«Κοίτα με, υποφέρω»

Ερήμωση
Με διαπερνά
Ελπίδα καμιά
Για αλλαγή

«Χάρε, πάρε με»

Τη λήθη ποθώ
Καρτερικά
Σε δίνη βουτώ
Νωχελικά

Θέλει η νόησή μου
Να με τυραννά

Βαθιά μες στο μυαλό μου
Η κόλαση

23 April, 2018

ΜΑΓΜΑ - 16/04/2018.

Τα κέρινα φτερά, γκρίζες ακτίνες ραίνουν.

Σπειροειδώς κινείται το σαράκι, πένθιμα διατρέχοντας το κορμί.

Προσομοιάζοντας εικονικά περιβάλλοντα.

Σε σταυρώνω στο πάτωμα.

Αδυνατείς να κινηθείς.

Υποτάσσεσαι.

Πάντα με τη θέλησή σου.

Είσαι σκέψη και σε ελέγχω.

Ένα κάτοπτρο στολίζει το ταβάνι σου.

Η ανάγκη να σε σπάσω, να γίνω κύριός σου.

Από φόβο μη χαθείς.

Δεν είσαι πρόσωπο, είσαι κατάσταση.

Υπόσταση δεν έχεις.

Κι όμως κινείσαι.

Παρά τη σταύρωσή σου.

Μαύρο υγρό ξεχύνεται από τις τρύπες σου.

Παλιές ή νέες, δεν έχει σημασία.

Και πίνω αχόρταγα, να ξεδιψάσω.

Το μέσα σου, το αδειάζω, το ρουφώ.

Κοιτώντας χαμηλά.

Τις τρύπες τις δικές μου, να χύνουν τα υγρά σου, φιλτραρισμένα από τον οισοφάγο μου.

Το τρύπιο μου στομάχι, τον γόρδιο δεσμό μου.

Αφήνεις υπολείμματα, λερώνεις το εγώ μου.

Αναίσχυντα ρουφάς τις λίμνες τους από το πάτωμα.

Αναίσθητα κινούμαστε στα πλαίσια του βίου.

Για λίγο ξαποσταίνουμε σαν βρούμε ζεστασιά.

Εχθρός των κέρινων φτερών, η σκιά του σαρακιού.

Αρκεί να βγεις από το δωμάτιο για να το θρέψεις ή να το αγνοήσεις, τελικά. 

Αρκεί να το αγνοήσεις.

Αφήνοντας στο διάβα μας τα μαύρα μας τα υγρά.

11 October, 2017

ΣΦΗΝΑΚΙ, ΤΑ ΧΑΡΑΜΑΤΑ.

Ο εσωτερικός πόλεμος μού κόβει την ψυχή.

Ο εχθρός είναι αόρατος.

Στον ορίζοντα διακρίνω ένα κάτοπτρο.

Ό,τι στέκει απέναντί μου, καθρεφτίζει ό,τι υπάρχει πίσω μου.

Μια σφαίρα με δυο όψεις. Ίδιες κι όμως διαφορετικές.

Είμαι στο κέντρο της.

Βλέπω εμένα, ίδιο κι όμως διαφορετικό.

Να χαμογελώ σαρδόνια. Να βράζει η ψυχή μου.

Να μου ψιθυρίζω κατάρες, να με βασανίζω.

Να νιώθω την ύψιστη τη μοναξιά, αυτήν που έχω συνηθίσει.

Να πιάνομαι απ' τις τέχνες και τη μουσική, ο νους μην αρρωστήσει.

Να γράφω χωρίς νόημα, την ίδια ιστορία.

Σε δίνες στροβιλίζομαι, μ' υπέρμετρη μανία.

24 September, 2017

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΣΦΗΝΑΚΙ.

Ομοιοκαταληξίες βίαια προσβάλλουν το κεφάλι.

Δυο λέξεις στήνουν δόκανα, "πιστόλι" και "σκανδάλη".


Τα βράδια που μονάχος μου περνώ.

Ανίερες οι σκέψεις που φωλιάζουν στο μυαλό.

Ακόμα κι όταν έχω συντροφιά.

Στο τώρα δε βυθίζομαι, με λούζει η μοναξιά.


Θυμάμαι το μουνί σου το στενό.

Να μπαίνω μέσα του και να το διαπερνώ.

Θυμάμαι να καυλώνεις, να βογγάς.

Τα μάτια σου στις κόγχες τους, με λύσσα να γυρνάς.


Θυμάμαι να μου λες: "Δεν το πιστεύω..." Και να σπας.

Θυμάμαι να ρωτάς αν έχω ζήσει κάτι αντίστοιχο ξανά.

Θυμάμαι να απαντάω: "Ναι, αλλά ήταν διαφορετικά."

Μα αυτό που νιώθω είναι ίδιο, τελικά;


Όσο ο χρόνος από πάνω μας περνάει.

Σε σπείρες διακρίνω τη ζωή να μου μιλάει.


Καταλαβαίνω ότι δεν έχω άλλον εχθρό.

Πέρα απ' το ακούραστο, το έκφυλο, το σάπιο μου μυαλό.

07 September, 2017

ΠΑΡΟΡΜΗΣΗ, 03.

Πάλι αυτόματη γραφή γιατί το μάτι δεν μπορεί να κλείσει και καμία διόρθωση. πρέπει πάντα να εξηγώ τον εαυτό μου, αλλά τελικά όταν γράφω έτσι κλασμένος άυπνος εδώ και βδομάδες, κάθε μερα ζήτημα να κοιμάμαι 4 ώρες πλέον, αλλά μέσα στην τσίτα κλεισμένος στο σπίτι, να γράφω στίχους για το καλύτερο ίσως μουσικό πράγμα που θα έχω βγάλει και είμαι πρώτη φορά τόσο ενθουσιασμένος. αλλά πάλι νιώθω σκατίλα μέσα μου, τουλάχιστον το βγάζω σε τέχνη. και το μυαλό μου αυτη τη στιγμή γαμιέται τελείως σκέφτομαι 500 πράγματα και ξέρω πως θα το διαβασεις κάπου εκεί στο γαμήδι το βέλγιο κι αυτος είναι ενας τροπος να επικοινωνω οχι μονο μαζι σου αλλά και οπου εχω δωσει αγαπη και αξιζε η οχι, ζωγραφου ομονοια βικτωρια πχ αλλα παπαρια ειμαι τοσο μαλακας, εχω αγαπη για πολλες και καθολου για εμενα η μηπως ειναι ακριβως το αντιστροφο. σκεφτομαι πως τη μαλακια που γραφω τωρα θα την ανεβασω και μετα θα εχω παλι τυψεις και θα τις γουσταρω τις τυψεις γιατι μου ειναι οικειες και το ιδιο ειχα νιωσει οσες φορες εχω ανεβασει κειμενο μου που ακολουθει αυτην την αυτοματη γραφη, καμια διορθωση ουτε τόνοι, απλώς βόβμα στην κωλοοθονη, σεξ μονιμα στο μυαλο κι αγαπη και μοναξια και πραξη και ιντριγκα και γυναικες και ερωτες και δραματα και εισαι ο σατανας. αλλα γουσταρω ποιον κοροιδευω και τωρα που εχω αραξει για λιγο και δε βλεπω κοσμο γουσταρω τη μοναξια μου τη βγαζω σε γαμω τεχνη, βλεπε μπλακ μεταλ με ποιημα ελληνικο, οχι φασιστικες μαλακιες, μακρια αυτά χαχαχα, αλλά μεσα απο την ψυχη. και σκεφτομαι τον αδελφο μου τον ντινο που θα παιξει μπασσο και μου ειπε γραψε ρε μαλακα καλυτερους στιχους αφου το εχεις αλλα οκ αμα δε θες δεν τρεχει ομως γιατι να μην ειναι ολο καλο? και με κινησε ο καριολης γιατι ήξερε πως θα με προκαλεσει ομορφα
και καιω τα βραδια μου να γραφω κομματι κομματι στιχο στιχο την μαλακισμενη μαυρη ψυχη μου, αυτη που εχει τοσους ευατους και τωρα κλαιω σα μαλακας, κλαιω και θολωνουν τα γυαλια μου γαμω την πουτανά μου και σκεφτομαι καπακια πως θα μελοποιησω τον εαυτο μου πρωτη φορα τοσο βαθια, ισως και με τον αδελφο μου τον Κονταν το κανω στο νοιζ κολπο μας αλλα δεν το πιανει ο κοσμος και δε γαμιεται το πιανουμε εγω κι αυτος.
αλλα πιο πολυ μου σκαει πριν και με ποναει ο αδελφος μου ο μικρουλης που ηθελα να ακουσει τον δισκο και δεν μπορει γιατι επελεξε να φυγει και νιωθω τοσες τυψεις που δεν τον βοηθησα λιγο παραπανω και παλι κλαιω και γραφω και πινω και καιγομαι
και ξερψ πως σε 2 ωρες θα ξυπνησω και θα δουλεψω κανονικα από το σπίτι μου θα οργανωσω τη φαση μου και θα το κανω σωστα και δε θα ειμαι ικανοποιημενος απο τον εαυτο μου, ενω καποιος αλλος θα ζηλευε τη ζωη που κανω και το ποσο τυχερος ειμαι, αλλα ειμαι δράμα, ειμαι μια γκομενα και καλο θα ειναι να μη βλεπεις την πολυ καλη πλευρα μου, γιατι θα δεις και την κακη, εκτος αν ειμαστε σεξ. και με μπλεκω και σκανε οι εαυτοι μου, ο σοβαρος, ο επαγγελματιας, ο αστειος, ο και καλα πουστης και γαμα με με τις λεξεις δεν έχω θεμα το εχω πει πολλες φορες, ο ευαισθητος εαυτος, ο γελοιος, ο εμμονικος και τελικα ολα σε ενα ειναι θλιψη συνηθως, αλλα δε γαμιεται το συνηθιζω κι αυτο και καμια φορα το ξεγελω, ευτυχως εχω τη μουσικη, βαρεθηκα παω για υπνο αφου ποσταρω το φβ για να το δει καποιος και παλι σκεφτομαι πως δε με νιωθουν αλλα δε γαμιεται το ξερω πως δεν ισχυει κι ειμαι βλακας γιατι το εχω δει να με κοιτουν και να κλαινε απο αγαπη. κι εγω το ιδιο. αλλα... και παλι σκεφτομαι την γαμωανασφαλεια μας, το γιατι αλλαζουμε φωτογραφιες, γιατι το καλυπτουμε και δε λεμε το αληθινο πως ναι ΠΑΝΤΑ οταν κατι βγαινει στη φορα ειναι γιατι θέλουμε να το μοιραστουμε απο ματαιοδοξια και αδυναμια, και βαριεμαι τωρα να κανω φιλοσοφικη αναλυση, ακομα και το να στοχευουμε σε καποιον η απλως ειμαστε καλλιτεχνες (εκει να δεις ανασφαλεια που παιζει, χχαχαχαχα, γαμω το κεφάλι μου) όλα κρυβουν ανασφαλεια κι αυτο πρεπει να δεχθω πως η αθηνα ο κοσμος ολος ειναι ενα μπουρδελο που ολοι εχουμε γαμηθει με ολους η απλως γαμιεμαι με πολλές δεν ξερω τελικά, αλλα ολα ειναι δοκιμες και casting και τελικα ειναι ποιανου η ανασφαλεια θα εξαλειφθει για λιγο απο τον αλλο η και για πολύ ίσως και για πάντα. ομως ειναι δυσκολο πια. γαμω το νετ και τις ανρθωπινες σχεσεις. που κι αυτο το απολαμβανω εννοειται. τουλαχιστον προσαρμοζονται οι εαυτοι μου. εφυγα, βαριεμαι, σταματαω

16 August, 2017

ΜΑΣΤΟΥΡΩΜΕΝΗ ΣΠΟΝΔΗ.

Σε σκοτεινά δωμάτια που κλάψαμε.

Σε ανθρώπους που διώξαμε.


Στις σκέψεις που μας βασανίζουν και δε νιώθεις.

Στις αβύσσους του μυαλού.

Στις πρωινές καύλες.

Στις πρωινές αυτοκτονικές ιδέες.


Σε φωτεινά σπίτια που συγκατοικήσαμε.

Σε ανθρώπους που αγαπήσαμε.


Στις ενοχές που χτίσαμε.

Στα λάθη που επαναλάβαμε.

Στα δράματα που δημιουργήσαμε.

Στις φιλίες που ανασκολοπήσαμε.


Σε ατελείωτα βράδια που καταστραφήκαμε.

Σε πελιδνά πρωινά που αντικρύσαμε.


Στους ανθρώπους που συγχωρήσαμε.

Στα αδέλφια που ακουμπήσαμε.

Στη ζωή που δεν αξίζουμε.

Σε ό,τι καταστρέφουμε, όταν το αγγίζουμε.

05 August, 2017

ΚΕΝΤΗΜΑ.

Παρέχω λέξεις στο χαρτί, προσφέροντάς μου προσωρινή ανακούφιση.

Σε δύσκολες ώρες, όταν εσύ κοιμάσαι.

Τις όμορφες ώρες, τις μοναχικές, τις σκοτεινές.

Τα ουρλιαχτά μου βιάζουν το πεντάγραμμο, μελωδική ακρότητα με τρέφει.

Πίσω τους κρύβουν ιστορίες της στιγμής ή βαθιά χαραγμένους πόνους.

Κι ας μη καταλαβαίνεις τι λέω, δες με να κλείνομαι αυτιστικά στο κουτί μου.

Μπορεί να με νιώσεις κι ας μην πιάνεις ούτε λέξη.

"Σε αγαπώ τόσο πολύ, που πονάει." Δε με έχει κοιτάξει κανείς τόσο βαθιά, τόσο αληθινά.

Κι αυτό το φοβάμαι. Να κρατάω το πρόσωπό σου και να λιώνεις.

Συνήθως σιχαίνομαι τους ανθρώπους, τη βλέψη παλιών "φίλων" που εσύ ονομάζεις αθώα.

Σιχαίνομαι τα ψεύτικα "αδελφέ μου, φίλε, κολλητέ και μαν".

Σιχαίνομαι τους δειλούς κι όσους σκάβουν λάκκους.

Σιχαίνομαι την αφέλεια, την ανάγκη για επιβεβαίωση.

Ό,τι είναι η πουτάνα η ανθρώπινη φύση.

Τη χημεία του εγκεφάλου μου, τις διαταραχές κι εμμονές μου.

Το ένστικτο, το γαμήσι που τόσο λατρεύω.

Τον χρόνο που ξοδεύω, τις καύλες που τιθασεύω.

Τη φύση μου τη βρώμικη, τα λάθη και τις πίκρες.

Το να υπονομεύω ό,τι με κάνει για λίγο χαρούμενο ή για πολύ, δεν έχει σημασία.

Σε γνώριμα μοτίβα μιζέριας πλέουμε.

Εμείς, οι "καλλιτέχνες", μη χέσω.

Σιχαίνομαι τους δήθεν, τους ψεύτικους κι υπάρχουν πολλοί.

Ό,τι είναι ανειλικρινές και φτιαχτό, ό,τι μπορώ να θρυμματίσω με ανάλυση.

Ό,τι είναι δειλό απέναντί μου, αλλά κι εγώ είμαι δειλός απέναντι στην ηρεμία.

Το χάος στο κεφάλι μου θα στήνει γαϊτανάκι από συρματόπλεγμα.

Σε κάθε περίπτωση, πλην της μουσικής και της φιλίας.

02 August, 2017

ΠΕΦΩΤΙΣΜΕΝΟ ΣΚΟΤΟΣ.

Η δυσθυμική αγχόνη είναι ένας βραχνάς.

Σφίγγει την ύπαρξη, απομυζώντας τη λίγο λίγο, καθημερινά.

Σε σκοτείνα δωμάτια, ευαίσθητοι τρελοί σκοτώνουν το εγώ τους.

Προφητεύοντας σκοτεινές καταστάσεις ή αναπαράγοντάς τες.

Τα οικεία αγκίστρια σκίζουν το δέρμα, ζωγραφίζουν σημάδια.

Σκουριασμένα βαρίδια μας τραβάνε στον πυθμένα, εκεί στην άβυσσο.

Η νόηση γίνεται νοητική υστέρηση.

Νιώθεις να μη σε νιώθουν.

Νιώθεις μόνος σου.

Σε μια μεγάλη αίθουσα, όπου κανείς δεν μπορεί να δει πίσω από την εικόνα.

Κανείς δεν μπορεί να νιώσει την ευαισθησία σου.

Σε αποκαλούν τρελό, περίεργο.

Κανείς δεν μπορεί να νιώσει τη μοναξιά σου.

Την ψυχική μοναξιά, αυτή που σε θολώνει.

Την αγνή μοναξιά, αυτή που σε σταυρώνει.

Την οικεία μοναξιά, αυτή που προσκαλείς και σε σκοτώνει.